Remarks by President Obama at Stavros Niarchos Foundation.Athens

Stavros Niarchos Foundation Cultural Center in Athens , Greece

Stavros Niarchos Foundation Cultural Center
Athens, Greece

2:03 P.M. EET

PRESIDENT OBAMA:  Thank you so much.  (Applause.)  Thank you.  Thank you very much.  Please, please have a seat.  Thank you.  (Applause.)


PRESIDENT OBAMA:  Chicago — (laughter.)

Hello, Greece!  (Applause.)  Yia sas!  Kalispera!  To the government and the people of Greece — including Prime Minister Tsipras, who I thank for his partnership and for being here, along with so many young people, the future of Greece — I want to thank you for your warm and generous welcome.

As many of you know, this is my final trip overseas as President of the United States, and I was determined, on my last trip, to come to Greece — partly because I’ve heard about the legendary hospitality of the Greek people — your philoxenia.  (Applause.)  Partly because I had to see the Acropolis and the Parthenon.  But also because I came here with gratitude for all that Greece — “this small, great world” — has given to humanity through the ages. 

Our hearts have been moved by the tragedies of Aeschylus and Euripides.  Our minds have been opened by the histories of Herodotus and Thucydides.  Our understanding of the world and our place in it has been expanded by Socrates and Aristotle.   

In the United States, we’re especially grateful for the friendship of so many proud Greek Americans.  In my hometown of Chicago — (applause) — you can find them in Greektown, with their foustanellas.  (Laughter.)  And together, we’ve celebrated Greek Independence Day at the White House.  We’ve had some spanakopita and some ouzo.  (Laughter.)  Greek Americans have worn the uniform to keep our country free.  Greek Americans have marched with Dr. Martin Luther King, Jr. to make us more just.  Greek or American, we’re all cheering for Giannis Antetokounmpo — (applause) — who seems to be getting better each year.  And if anyone seeks an example of our shared spirit, our resilience, they need look no further than New York City, near Ground Zero, where the Greek Orthodox church of St. Nicholas, once in ruins, is now rising again.

Most of all, we’re indebted to Greece for the most precious of gifts — the truth, the understanding that as individuals of free will, we have the right and the capacity to govern ourselves.  (Applause.)  For it was here, 25 centuries ago, in the rocky hills of this city, that a new idea emerged.  Demokratia.  (Applause.)  Kratos — the power, the right to rule — comes from demos — the people.  The notion that we are citizens — not servants, but stewards of our society.  The concept of citizenship — that we have both rights and responsibilities.  The belief in equality before the law — not just for a few, but for the many; not just for the majority, but also the minority.  These are all concepts that grew out of this rocky soil.

Of course, the earliest forms of democracy here in Athens were far from perfect — just as the early forms of democracy in the United States were far from perfect.  The rights of ancient Athens were not extended to women or to slaves.  But Pericles explained, “our constitution favors the many instead of the few…this is why it is called a democracy.”

Athenians also knew that, however noble, ideas alone were not enough.  To have meaning, principles must be enshrined in laws and protected by institutions, and advanced through civic participation.  And so they gathered in a great assembly to debate and decide affairs of state, each citizen with the right to speak, casting their vote with a show of hands, or choosing a pebble — white for yes, black for no.  Laws were etched in stone for all to see and abide by.  Courts, with citizen jurors, upheld that rule of law.

Politicians weren’t always happy because sometimes the stones could be used to ostracize, banish those who did not behave themselves.

But across the millennia that followed, different views of power and governance have often prevailed.  Throughout human history, there have been those who argue that people cannot handle democracy, that they cannot handle self-determination, they need to be told what to do.  A ruler has to maintain order through violence or coercion or an iron fist.  There’s been a different concept of government that says might makes right, or that unchecked power can be passed through bloodlines.  There’s been the belief that some are superior by virtue of race or faith or ethnicity, and those beliefs so often have been used to justify conquest and exploitation and war.

But through all this history, the flame first lit here in Athens never died.  It was ultimately nurtured by a great Enlightenment.  It was fanned by America’s founders, who declared that “We, the People” shall rule; that all men are created equal and endowed by our Creator with certain inalienable rights.

Now, at times, even today, those ideals are challenged.  We’ve been told that these are Western ideals.  We’ve been told that some cultures are not equipped for democratic governance and actually prefer authoritarian rule.  And I will say that after eight years of being President of the United States, having traveled around the globe, it is absolutely true that every country travels its own path, every country has its own traditions.  But what I also believe, after eight years, is that the basic longing to live with dignity, the fundamental desire to have control of our lives and our future, and to want to be a part of determining the course of our communities and our nations — these yearnings are universal.  They burn in every human heart.

It’s why a Greek bishop atop a mountain raised the flag of independence.  It’s why peoples from the Americas to Africa to Asia threw off the yoke of colonialism.  It’s why people behind an Iron Curtain marched in Solidarity, and tore down that wall, and joined you in a great union of democracies.  It’s why, today, we support the right of Ukrainians to choose their own destiny; why we partner with Tunisians and the people of Myanmar as they make historic transitions to democracy.

This has been my foreign policy during my presidency.  By necessity, we work with all countries, and many of them are not democracies.  Some of them are democracies in the sense they have elections, but not democracies in the sense of actually permitting participation and dissent.  But our trajectory as a country has been to support the efforts of those who believe in self-governance, who believe in those ideas that began here so many years ago.

And it is not simply a matter of us being true to our values.  It’s not just a matter of idealism.  I believe it is practical for the United States to support democracies.  (Applause.)  Because history shows us that countries with democratic governance tend to be more just, and more stable, and more successful.

Open, democratic societies can deliver more prosperity –because when people are free to think for themselves and share ideas and discover and create — the young people who are here, what they’re able to do through the Internet and technology, that’s when innovation is unleashed, when economies truly flourish.  That’s when new products, and new services, and new ideas wash through an economy.  In contrast to regimes that rule by coercion, democracies are rooted in consent of the governed

— citizens know that there’s a path for peaceful change, including the moral force of nonviolence.  And that brings a stability that so often can facilitate economic growth.

The history of the past two centuries indicates that democracies are less likely to fight wars among themselves.  So more democracy is good for the people of the world, but it’s also good for our national security.  Which is why America’s closest friends are democracies — like Greece.  It’s why we stand together in NATO — an alliance of democracies. 

In recent years, we’ve made historic investments in NATO, increased America’s presence in Europe, and today’s NATO — the world’s greatest alliance — is as strong and as ready as it’s ever been.  And I am confident that just as America’s commitment to the transatlantic alliance has endured for seven decades –whether it’s been under a Democratic or Republican administration — that commitment will continue, including our pledge and our treaty obligation to defend every ally.

Our democracies show that we’re stronger than terrorists, and fundamentalists, and absolutists who can’t tolerate difference, can’t tolerate ideas that vary from their own, who try to change people’s way of life through violence and would make us betray or shrink from our values.  Democracy is stronger than organizations like ISIL. 

Because our democracies are inclusive, we’re able to welcome people and refugees in need to our countries.  And nowhere have we seen that compassion more evident than here in Greece.  (Applause.)  The Greek people’s generosity towards refugees arriving on your shores has inspired the world.  That doesn’t mean that you should be left on your own — (applause)

— and only a truly collective response by Europe and the world can ensure that these desperate people receive the support that they need.  Greece cannot be expected to bear the bulk of the burden alone — but the fact that your democracy opens your heart to people in need in a way that might not otherwise be the case.

Just as democracies are premised on the peaceful resolution of disagreements within our societies, we also believe that cooperation and dialogue is the best way to address challenges between nations.  And so it is my belief that democracies are more likely to try to resolve conflicts between nations in a way that does not result in war.  That’s how, with diplomacy, we were able to shut down Iran’s nuclear weapons program without firing a shot.  With diplomacy, the United States opened relations with Cuba.  (Applause.)  With diplomacy, we joined Greece and nearly 200 nations in the most ambitious agreement ever to save our planet from climate change.  (Applause.)

And speaking of climate change, I would point out that there is a connection between democracy and science.  The premise of science is that we observe and we test our hypotheses, our ideas.  We base decisions on facts, not superstition; not what our ideology tells us, but rather what we can observe.  And at a time when the globe is shrinking and more and more we’re going to have to take collective action to deal with problems like climate change, the presence of a democratic debate allows the science to flourish and to shape our collective responses.

Now, democracy, like all human institutions, is imperfect.  It can be slow; it can be frustrating; it can be hard; it can be messy.  Politicians tend to be unpopular in democracies, regardless of party, because, by definition, democracies require that you don’t get a hundred percent of what you want.  It requires compromise.  Winston Churchill famously said that democracy is the worst form of government — except for all the others.  (Laughter.)  And in a multiethnic, multiracial, multicultural society, like the United States, democracy can be especially complicated.  Believe me, I know.  (Laughter.)

But it is better than the alternatives because it allows us to peacefully work through our differences and move closer to our ideals.  It allows us to test new ideas and it allows us to correct for mistakes.  Any action by a President, or any result of an election, or any legislation that has proven flawed can be corrected through the process of democracy. 

And throughout our history, it’s how we have come to see that all people are created equal — even though, when we were founded, that was not the case.  We could work to expand the rights that were established in our founding to African Americans, and to women, to Americans with disabilities, to Native Americans; why all Americans now have the freedom to marry the person they love.  (Applause.)  It’s why we welcome people of all races and all religions and all backgrounds, and immigrants who strive to give their children a better life and who make our country stronger. 


And so here, where democracy was born, we affirm once more the rights and the ideals and the institutions upon which our way of life endures.  Freedom of speech and assembly — because true legitimacy can only come from the people, who must never be silenced.  A free press to expose injustice and corruption and hold leaders accountable.  Freedom of religion — because we’re all equal in the eyes of God.  Independent judiciaries to uphold rule of law and human rights.  Separation of powers to limit the reach of any one branch of government.  Free and fair elections — because citizens must be able to choose their own leaders, even if your candidate doesn’t always win.  (Laughter.)

We compete hard in campaigns in America and here in Greece.  But after the election, democracy depends on a peaceful transition of power, especially when you don’t get the result you want.  (Applause.)

And as you may have noticed, the next American president and I could not be more different.  (Applause.)  We have very different points of view, but American democracy is bigger than any one person.  (Applause.)  That’s why we have a tradition of the outgoing president welcoming the new one in — as I did last week.  And why, in the coming weeks, my administration will do everything we can to support the smoothest transition possible

— because that’s how democracy has to work.  (Applause.)

And that’s why, as hard as it can be sometimes, it’s important for young people, in particular, who are just now becoming involved in the lives of their countries, to understand that progress follows a winding path — sometimes forward, sometimes back — but as long as we retain our faith in democracy, as long as we retain our faith in the people, as long as we don’t waver from those central principles that ensure a lively, open debate, then our future will be okay, because it remains the most effective form of government ever devised by man.

It is true, of course, over the last several years that we’ve seen democracies faced with serious challenges.  And I want to mention two that have an impact here in Greece, haven an impact in the United States, and are having an impact around the world.

The first involves the paradox of a modern, global economy.  The same forces of globalization and technology and integration that have delivered so much progress, have created so much wealth, have also revealed deep fault lines.  Around the world, integration and closer cooperation, and greater trade and commerce, and the Internet — all have improved the lives of billions of people — lifted families from extreme poverty, cured diseases, helped people live longer, gave them more access to education and opportunity than at any time in human history.

I’ve often said to young people in the United States, if you had to choose a moment in history to be born, and you did not know ahead of time who you would be — you didn’t know whether you were going to be born into a wealthy family or a poor family, what country you’d be born, whether you were going to be a man or a woman — if you had to choose blindly what moment you’d want to be born you’d choose now.  Because the world has never, collectively, been wealthier, better educated, healthier, less violent than it is today.  That’s hard to imagine, given what we see in the news, but it’s true.  And a lot of that has to do with the developments of a integrated, global economy. 

But trends underway for decades have meant that in many countries and in many communities there have been enormous disruptions.  Technology and automation mean that goods can be produced with fewer workers.  It means jobs and manufacturing can move across borders where wages are lower or rights are less protected.  And that means that workers and unions oftentimes have less leverage to bargain for better wages, better benefits, have more difficulty competing in the global marketplace. Hardworking families worry their kids may not be better off than they were because of this global competition.

What we’ve also seen is that this global integration is increasing the tendencies towards inequality, both between nations and within nations, at an accelerated pace.  And when we see people — global elites, wealthy corporations — seemingly living by a different set of rules, avoiding taxes, manipulating loopholes — when the rich and the powerful appear to game the system and accumulate vast wealth while middle and working-class families struggle to make ends meet, this feeds a profound sense of injustice and a feeling that our economies are increasingly unfair. 

This inequality now constitutes one of the greatest challenges to our economies and to our democracies.  An inequality that was once tolerated because people didn’t know how unequal things were now won’t be tolerated because everybody has a cellphone and can see how unequal things are.  The awareness that people have in the smallest African village, they can see how people in London or New York are living.  The poorest child in any of our countries now has a sense of what other people have that they don’t.  So not only is there increasing inequality, but also there is greater awareness of inequality.  And that’s a volatile mix for our democracies.

And this is why addressing inequality has been one of the key areas of focus for my economic policy.  In our countries, in America and in most advanced market economies, we want people to be rewarded for their achievement.  We think that people should be rewarded if they come up with a new product or a new service that is popular and helps a lot of people.  But when a CEO of a company now makes more money in a single day than a typical worker does in an entire year, when it’s harder for workers to climb their way up the economic ladder, when they see a factory close that used to support an entire city or town, fuels the feeling that globalization only benefits those at the top.  And the reaction can drag down a country’s growth and make recessions more likely.  It can also lead to politics that create an unhealthy competition between countries.  Rather than a win-win situation, people perceive that if you’re winning, I’m losing, and barriers come up and walls come up.   

And in advanced economies, there are at times movements from both the left and the right to put a stop to integration, and to push back against technology, and to try to bring back jobs and industries that have been disappearing for decades.  So this impulse to pull back from a globalized world is understandable.  If people feel that they’re losing control of their future, they will push back.  We have seen it here in Greece.  We’ve seen it across Europe.  We’ve seen it in the United States.  We saw it in the vote in Britain to leave the EU.  

But given the nature of technology, it is my assertion that it’s not possible to cut ourselves off from one another.  We now are living in a global supply chain.  Our growth comes through innovation and ideas that are crossing borders all the time.  The jobs of tomorrow will inevitably be different from the jobs of the past.  So we can’t look backwards for answers, we have to look forward. 

We cannot sever the connections that have enabled so much progress and so much wealth.  For when competition for resources is perceived as zero-sum, we put ourselves on a path to conflict both within countries and between countries.  So I firmly believe that the best hope for human progress remains open markets combined with democracy and human rights.  But I have argued that the current path of globalization demands a course correction.  In the years and decades ahead, our countries have to make sure that the benefits of an integrated global economy are more broadly shared by more people, and that the negative impacts are squarely addressed.  (Applause.)

And we actually know the path to building more inclusive economies.  It’s just we too often don’t have the political will or desire to get it done.  We know we need bold policies that spur growth and support jobs.  We know that we need to give workers more leverage and better wages, and that, in fact, if you give workers better wages businesses do better, too, because their customers now have money to spend.

We know that we have to invest more in our people — the education of our young people, the skills and training to compete in the global economy.  We have to make sure that it is easy for young people who are eager to learn and eager to work to get the education that they need, the training that they need, without taking on huge amounts of debt.

We know that we have to encourage entrepreneurship so that it’s easier to start a business and do business.  (Applause.)   We know that we have to strengthen the social compact so that the safety net that is available for people, including quality health care and retirement benefits, are there even if people aren’t working in the same job for 30 years, or 40 years, or 50 years.

We have to modernize our infrastructure, which will put people back to work.  We have to commit to the science and research and development that sparks new industries.

In our trading relationships, we have to make sure that trade works for us, and not against us.  And that means insisting on high standards in all countries to support jobs, strong protections for workers, strong protections for the environment, so that even as we freely trade, people and workers in all countries see the benefits of trade in their own lives, not just benefits for the bottom line of large, multinational corporations.

These are the kinds of policies, this is the work that I’ve pursued throughout my time as President.  Keep in mind I took office in the midst of the worst crisis since the Great Depression.  And we pursued a recovery that has been shared now by the vast majority of Americans.  We put people back to work building bridges and roads.  (Applause.)  We passed tax cuts for the middle class.  We asked the wealthiest Americans to pay a little more taxes — their fair share.  We intervened to save our auto industry, but insisted that the auto industry become more energy efficient, produce better cars that reduce pollution.

We put in place policies to help students with loans and protect consumers from fraud.  We passed the strongest Wall Street reforms in history so that the excesses and abuses that triggered the global financial crisis never happen again — or at least don’t start on Wall Street. 

And today, our businesses have created more than 15 million new jobs.  Incomes last year in America rose faster than any time since 1968.  Poverty fell at the fastest rate since 1968.  Inequality is being narrowed.  And we’ve also begun to close the pay gap between men and women.

We declared that health care in America is a privilege not for the few, but a right for everybody.  Today our uninsured rate is at the lowest levels on record.  And we’ve done all this while doubling our production of clean energy, lowering our carbon pollution faster than any advanced nation.  So we’ve proven that you can grow the economy and reduce the carbon emissions that cause climate change at the same time.  (Applause.)

Now, I say all this not because we’ve solved every problem.  Our work is far from complete.  There are still too many people in America who are worried about their futures.  Still too many people who are working at wages that don’t get them above the poverty line.  Still too many young people who don’t see opportunity.  But the policies I describe point the direction for where we need to go in building inclusive economies.  And that’s how democracies can deliver the prosperity and hope that our people need.  And when people have opportunity and they feel confidence the future, they are less likely to turn on each other and they’re less likely to appeal to some of the darker forces that exist in all our societies — those that can tear us apart.

Here in Greece, you’re undergoing similar transformations.  The first step has been to build a foundation that allows you to return to robust economic growth.  And we don’t need to recount all the causes of the economic crisis here in Greece.  If we’re honest, we can acknowledge that it was a mix of both internal and external forces.  The Greek economy and the level of debt had become unsustainable.  And in this global economy, investment and jobs flow to countries where governments are efficient, not bloated, where the rules are clear.  To stay competitive, to attract investment that creates jobs, Greece had to start a reform process.

Of course, the world, I don’t think, fully appreciates the extraordinary pain these reforms have involved, or the tremendous sacrifices that you, the Greek people, have made.  I’ve been aware of it, and I’ve been proud of all that my administration has done to try to support Greece in these efforts.  (Applause.)  And part of the purpose of my visit is to highlight for the world the important steps that have been taken here in Greece.

Today, the budget is back in surplus.  Parliament passed reforms to make the economy more competitive.  Yes, there is still much more work to do.  I want to commend Prime Minister Tsipras for the very difficult reforms his government is pursuing to put the economy on a firmer footing.  Now, as Greece works to attract more investment, and to prevent old imbalances from re-emerging, and to put your economy on a stronger foundation, you’ll continue to have the full support of the United States.

At the same time, I will continue to urge creditors to take the steps needed to put Greece on a path towards sustained economic recovery.  (Applause.)  As Greece continues to implement reforms, the IMF has said that debt relief will be crucial to get Greece back to growth.  They are right.  It is important because if reforms here are going to be sustained, people need to see hope, and they need to see progress.  And the young people who are in attendance here today and all across the country need to know there is a future — there is an education and jobs that are worthy of your incredible potential.  You don’t have to travel overseas, you can put roots right here in your home, in Greece, and succeed.  (Applause.)

And I’m confident that if you stay the course, as hard as it has been, Greece will see brighter days.  Because, in this magnificent hall and center — this symbol of the Greek culture and resilience — we’re reminded that just as your strength and resolve have allowed you to overcome great odds throughout your history, nothing can break the spirit of the Greek people.  You will overcome this period of challenge just as you have other challenges in the past.

So economics is something that will be central to preserving our democracies.  When our economies don’t work, our democracies become distorted and, in some cases, break down.  But this brings me to another pressing challenge that our democracies face — how do we ensure that our diverse, multicultural, multiracial, multi-religious world and our diverse nations uphold both the rights of individuals and a fundamental civic adherence to a common creed that binds us together.

Democracy is simplest where everybody thinks alike, looks alike, eats the same food, worships the same God.  Democracy becomes more difficult when there are people coming from a variety of backgrounds and trying to live together.  In our globalized world, with the migration of people and the rapid movement of ideas and cultures and traditions, we see increasingly this blend of forces mixing together in ways that often enrich our societies but also cause tensions.

In the Information Age, the unprecedented exchange of information can always accentuate differences, or seem to threaten cherished ways of life.  It used to be that you might not know how people in another part of your country, or in the cities versus the countryside, were living.  Now everybody knows how everybody is living, and everybody can feel threatened sometimes if people don’t do things exactly the way they do things.  And they start asking themselves questions about their own identity.  And it can create a volatile politics.

Faced with this new reality where cultures clash, it’s inevitable that some will seek a comfort in nationalism or tribe or ethnicity or sect.  In countries that are held together by borders that were drawn by colonial powers, including many countries in the Middle East and in Africa, it can be tempting to fall back on perceived safety of enclaves and tribal divisions. 

In a world of widening inequality, there’s a growing suspicion — or even disdain — for elites and institutions that seem remote from the daily lives of ordinary people.  What an irony it is, at a time when we can reach out to people in the most remote corners of the planet, so many citizens feel disconnected from their own governments. 

So, just as we have to have an inclusive economic strategy, we have to have an exclusive political and cultural strategy.  In all of our capitals, we have to keep making government more efficient, more effective in responding to the daily needs to citizens.  Governing institutions, whether in Athens, Brussels, London, Washington, have to be responsive to the concerns of citizens.  People have to know that they’re being heard.

Here in Europe, even with today’s challenges, I believe that by virtue of the progress it has delivered over the decades — the stability it has provided, the security it’s reinforced

— that European integration and the European Union remains one of the great political and economic achievements of human history.  (Applause.)  And today more than ever, the world needs a Europe that is strong and prosperous and democratic.

But I think all institutions in Europe have to ask themselves:  How can we make sure that people within individual countries feel as if their voices are still being heard, that their identities are being affirmed, that the decisions that are being made that will have a critical impact on their lives are not so remote that they have no ability to impact them?

We have to make clear that governments exist to serve the interest of citizens, and not the other way around.  And so this is why, as President of the United States, I’ve pursued initiatives like the Open Government Partnership that promotes transparency and accountability so that ordinary people know more about the decisions that affect their lives.  That’s why both at home and around the world, we have taken steps to fight corruption that can rot a society from within.

As authoritarian governments work to close space that citizens depend upon to organize and have their voices heard, we’ve begun the work of empowering civil society to defend democratic values and promote solutions to the problems within our communities.  And as so many people around the world sometimes are tempted by cynicism and not being involved because they think that politicians and government don’t care about them, we’ve created networks for young leaders and invested in young entrepreneurs, because we believe that the hope and renewal of our societies begins with the voices of youth.  (Applause.)

In closing, our globalized world is passing through a time of profound change.  Yes, there is uncertainty and there is unease, and none of us can know the future.  History does not move in a straight line.  Civil rights in America did not move in a straight line.  Democracy in Greece did not move in a straight line.  The evolution of a unified Europe certainly has not moved in a straight line.  And progress is never a guarantee.  Progress has to be earned by every generation.  But I believe history gives us hope.

Twenty-five centuries after Athens first pointed the way, 250 years after the beginning of the great American journey, my faith and my confidence, my certainty in our democratic ideals and universal values remain undiminished.  I believe more strongly than ever that Dr. King was right when he said that, “The arc of the moral universe is long, but it bends towards justice.”  (Applause.)  But it bends towards justice not because it is inevitable, but because we bend it towards justice; not because there are not going to be barriers to achieving justice, but because there will be people, generation after generation, who have the vision and the courage and the will to bend the arc of our lives in the direction of a better future.

In the United States, and in every place I have visited these last eight years, I have met citizens, especially young people, who have chosen hope over fear, who believe that they can shape their own destiny, who refuse to accept the world as it is and are determined to remake it as it should be.  They have inspired me.

In every corner of the world, I have met people who, in their daily lives, demonstrate that despite differences of race or religion or creed or color, we have the capacity to see each other in ourselves.  Like the woman here in Greece who said of the refugees arriving on these shores, “We live under the same sun.  We fall in love under the same moon.  We are all human — we have to help these people.”  Women like that give me hope.  (Applause.)

In all of our communities, in all of our countries, I still believe there’s more of what Greeks call philotimo — (applause) — love and respect and kindness for family and community and country, and a sense that we’re all in this together, with obligations to each other.  Philotimo — I see it every day — and that gives me hope.  (Applause.)

Because in the end, it is up to us.  It’s not somebody else’s job, it’s not somebody else’s responsibility, but it’s the citizens of our countries and citizens of the world to bend that arc of history towards justice.

And that’s what democracy allows us to do.  That’s why the most important office in any country is not president or prime minister.  The most important title is “citizen.”  (Applause.)  And in all of our nations, it will always be our citizens who decide the kind of countries we will be, the ideals that we will reach for, and the values that will define us.  In this great, imperfect, but necessary system of self-government, power and progress will always come from the demos — from “We, the people.”  And I’m confident that as long as we are true to that system of self-government, that our futures will be bright.

Thank you very much.  (Applause.)  Zito I ellas.  (Applause.)


Oι αναρχικοί βούτηξαν την καρέκλα του Τόσκα και κατσικώθηκαν στο ΕΜΠ

Αποτέλεσμα εικόνας για καρεκλα εξαρχεια εμπ

Κυρία μου τι ήταν αυτό μια μέρα αφότου έφυγε ο Ομπάμα

άγριοι, λυσσασμένοι αναρχικοί τα κάμανε πουτάνα

 Άγριοι και μαινόμενοι μηδενιστές, μπαρουτοκαπνισμένοι

άλωσαν πάλι τα Εξάρχεια, οι «πυροβολημένοι»

Μολότοφ, δακρυγόνα, χημικά, κουκουλοφόροι στην πλατεία

και πρέζα και εμπόριο ναρκωτικών, και φουλ η ανομία

Και όπλα, νταβατζιλίκια, εκβιασμοί, χασίσια και τα λαθραία τσιγάρα

Και τρομοκράτες να κυκλοφορούν ελεύθεροι, παρανομία κάργα

Στην χώρα που γεννήθηκε ο Περικλής, στην χώρα που επινοήθηκαν οι νόμοι

Στην χώρα που αναπτύχθηκε το δίκαιο,  που ο Ομπάμα λέει ακόμη…

Στην χώρα λίκνο του πολιτισμού και της Δημοκρατίας

σε αυτήν την χώρα φούντωσαν εξτρεμισμό, τρομοκρατία

Σε αυτήν την χώρα λαμπαδιάζουνε δημόσια περιουσία

Σε αυτήν την χώρα σπάνε, καίνε και γαμούν τα ιστορικά μνημεία

Σε αυτή την χώρα πετούν πακέτα- βόμβες έξω από σπίτια δικαστών,

μέσα από τις φυλακές τρομοκρατούνε,

σε αυτήν χώρα με τα πιστόλια παίζουνε,τον κόσμο όλο γαμούνε

Πάντοτε ανεμπόδιστοι και πάντα οργισμένοι

κράτος, και δικαστές, κι ΕΛ.ΑΣ δηλώνουνε χεσμένοι

Εσχάτως βούτηξαν και μια καρέκλα υπουργική, του Τόσκα τιμημένη

και στο Πολυτεχνείο κατσικώθηκαν μπροστά οι αφιονισμένοι

Τους έχει φύγει το σκατό και χάσανε την μπάλα

και θα ρθει εκείνη η στιγμή, που στην Αθήνα μαζικά θα στήσουνε όλοι αυτοί

για όλους εμάς κρεμάλα!








Η κυβέρνηση εξετάζει την εισαγωγή κοκαΐνης από την Βενεζουέλα

Μετά τα δελτία τροφίμων,κάρτες σίτισης, επίδομα ενοικίου,κάρτες αλληλεγγύης,επιδόματα ανεργίας, και άλλες καινοτόμες λύσεις για τους ευπαθείς και αναξιοπαθούντες η κυβέρνηση τώρα εξετάζει και το ενδεχόμενο αγοράς ειδών σούπερ μάρκετ από την Βενεζουέλα του »Ρη-Μαδούρο.»

Η κυβέρνηση, πάντα πρωτοποριακή στις αντιλήψεις της έστειλε τον Υπουργό Επικρατείας σε ταξίδι μυστικό στο Καράκας. Εκεί θα διερευνηθεί η αγορά αγροτικών προϊόντων και άλλων ειδών διατροφής σε πολύ φθηνές τιμές για τον ελληνικό λαό,για να μην πιαστεί μαλάκας!

O ΣΥΡΙΖΑ σκέπτεται από το 2013 πώς θα προετοιμάσει τον ελληνικό λαό για την μετάβαση στην δραχμή, κι όταν θα αναλάβει κανονικά κυβέρνηση ,θα πραγματοποιήσει σειρά επαφών με Ιράν, Κίνα, Ρωσία,Ιρακ,Βενεζουέλα,Βόρεια Κορέα για να μην πεινάσει ο Έλληνας και να έχει τουλάχιστον πρώτες ύλες.

Η κυβέρνηση θα πάρει ως νομικό της σύμβουλο τον δικηγόρο των panama papers και θα διαπραγματευτεί με τους τσαβικούς τόνους χαρτοπολτών για να υπάρχει τουλάχιστον ικανή ποσότητα από χαρτί υγείας στα ράφια.Σημαντική θα είναι και η ποσότητα φίνας ποιότητος κοκαΐνης που θα ψωνίσουμε απ’έξω για να την ρουφάει ο λαός καλύτερα και από τον Τόνυ Μοντάνα.

Αποτέλεσμα εικόνας για COCAINE MADURO

Η Βενεζουέλα θα προσφέρει επίσης σημαντική τεχνογνωσία στην ελληνική κυβέρνηση της -πρώτης φορά- αριστεράς για το πως να χαλιναγωγήσει τα ΜΜΕ της χώρας και πως να περιορίσει τον αριθμό τους, ούτως ώστε να δημιουργήσει πολυφωνία και πλουραλισμό στην ενημέρωση.






Ετικέτες: ,

Με τον Στρατηγό Άνεμο θα φέρει τα κανάλια κάτω πάνω


Kυρία μου, εγώ δεν φταίω σε τίποτα

Απλώς το ραδιοτηλεοπτικό τοπίο ήθελα να ρυθμίσω

κι όλοι αυτοί οι ανάλγητοι,να ξέρεις , μας γυρνούν δεκαετίες πίσω

Αυτά όλα τα φασιστερά,οι υπάλληλοι των καναλαρχών,τα βοθροκάναλά τους

μου κήρυξαν τον πόλεμο, κουνάν και την ουρά τους

Αυτοί και οι υπηρέτες τους στα μίντια, στα ιδιωτικά κανάλια

δεν με άφησαν να σταυρώσω βοθροκάναλο κι είναι η ζωή μου άδεια

Ένα κανάλι ιδιωτικό ήθελα να αρπάξω, με Καλογρίτσα να χωθώ

με Μαρινάκη να ‘χω…

Να γίνει πλουραλιστική και ολίγον πιο ποιοτική η ενημέρωσή σου

να βλέπει ΣΥΡΙΖΑ η οικογένεια, να βλέπει το παιδί σου

Μα στράβωσε άσχημα η δουλειά, μας πήρανε χαμπάρι

και ήρθε καπάκι το ΕΣΡ και πήρα ένα παπάρι

Μα ως καλός αριστερός που να πολεμάει ξέρει

να μην νομίζεις κυρία μου πως με έχουνε στο χέρι

Να μην νομίζεις πως τόσο εύκολα τα όπλα θα καταθέσω

Εγώ όλους αυτούς που πολεμούν τον Κρέτσο,τον Παππά

μια μέρα θα βαρέσω…

Εγώ θα τους τα πάρω τα λεφτά, αυτούς θα τιμωρήσω

και μαύρο στα κανάλια τους θα ρίξω, μην γαμήσω

Και τώρα μην νομίζεις…

Είναι μια κίνηση στρατηγική ο Βύρωνας Πολύδωρας,

ΜΑΤ πάω να τους κάνω…

Με Άνεμο για στρατηγό και Παναγιά για οδηγό

μια μέρα θα σου φέρω γω και τα κανάλια κάτω πάνω!





Ρε, τον Βύρωνα Πολύδωρα; Kάτι πιο γκλάμορους δεν έχει;


Ο ορισμός του μορφωμένου ανθρώπου από τον Σωκράτη

The Daily Show – Malala Yousafzai Extended Interview

Μια συνέντευξη για τις δυσκολίες που πέρασε η Μαλάλα στα χέρια των Ταλιμπάν και την αναγκαιότητα της εκπαίδευσης σε όλον τον κόσμο. Επίκαιρη η συνέντευξη για τις αλλαγές και στην δική μας παιδεία από ιδεοληπτικούς υπουργούς που εχθρεύονται την αριστεία και ισοπεδώνουν μαθητές και διδασκαλία.

Επίκαιρα και τα λόγια του Σωκράτη για το ποιοι είναι πραγματικά οι μορφωμένοι άνθρωποι…

Αναγνωρίζετε τίποτα από αυτά που θα διαβάσετε παρακάτω εσείς στους κυβερνώντες;

Όταν ρώτησαν τον Σωκράτη να τους δώσει έναν γενικότερο ορισμό του μορφωμένου ανθρώπου, δεν ανέφερε τίποτε για την συσσώρευση γνώσεων. «Η μόρφωση είπε, είναι θέμα συμπεριφοράς…»

Ποιους ανθρώπους λοιπόν θεωρούσε μορφωμένους ο φιλόσοφος;
1. Πρώτα απ’όλους αυτούς που ελέγχουν δυσάρεστες καταστάσεις , αντί να ελέγχονται από αυτές… 
2. Αυτούς που αντιμετωπίζουν όλα τα γεγονότα με γενναιότητα & λογική. 
3. Αυτούς που είναι έντιμοι σε όλες τους τις συνδιαλλαγές.
4. Αυτούς που αντιμετωπίζουν γεγονότα δυσάρεστα και ανθρώπους αντιπαθείς καλοπροαίρετα. 
5. Αυτούς που ελέγχουν τις απολαύσεις τους.
 6. Αυτούς που δεν νικήθηκαν από τις ατυχίες & τις αποτυχίες τους. 
7. Τελικά αυτούς, που δεν έχουν φθαρεί από τις επιτυχίες και την δόξα τους.


Αποτέλεσμα εικόνας για janous tsipras

(Η φωτογραφία δεν είναι του Έλληνα πρωθυπουργού αλλά του αγίου της Νάπολης και μοιάζουν. Την βρήκα εξαιρετική όμως για όσα ήθελα να γράψω για τις αποφάσεις που εκπορεύονται από το σατανικότατο κονκλάβιο του Μαξίμου..!)

Η Ευαγγελία Τσικρίκα αποκάλυψε το αληθινό πρόσωπο του «τέρατος» που μας περιβάλει αλλά και μας κυβερνά δυο χρόνια τώρα. Είναι το ίδιο πρόσωπο που έξι χρόνια στην αντιπολίτευση δημιούργησε εκρηκτικές καταστάσεις με τον αντιμνημονιακό της λόγο, το ίδιο που διοργάνωνε πύρινες διαδηλώσεις στην διάρκεια των οποίων θρηνήσαμε και νεκρούς,το ίδιο πάλι που κατεδάφιζε την Αθήνα για να δεχτεί στο τέλος ότι τρεφόταν από αυταπάτες! Eίναι ο «Ιανός», αυτός που στο εξωτερικό συνομιλεί με την τρόικα και τους ηγέτες και δέχεται αδιαμαρτύρητα ότι του λένε ενώ εδώ συνεχώς φάσκει και αντιφάσκει, πουλώντας επαναστατικό «σανό» για να χωνέψει καλά το πόπολο.

Μια ερώτηση λοιπόν, στην ΔΕΘ 2016 αρκούσε για να βγάλει τον πρωθυπουργό από τα νερά του,να δείξει το εχθρικό του πρόσωπο απέναντι στις Ελληνίδες και Έλληνες εργαζομένους του ιδιωτικού τομέα. Το θέμα αφορά όλους τους εργαζομένους της χώρας και όχι μόνο αυτούς των ΜΜΕ. Τα ΜΜΕ στην συνείδηση των Ελλήνων είναι λίγο έως πολύ δαιμονοποιημένα και οι δημοσιογράφοι και τεχνικοί δαχτυλοδειχτούμενοι.

Οι πιο πολλοί από αυτούς, όμως, απλοί, καθημερινοί εργάτες της ενημέρωσης και της ψυχαγωγίας που επ ουδενί δεν σχετίζονται με το σταρ σύστεμ των παρουσιαστών και άλλων κορυφαίων που παίζουν πολιτικό παιχνίδι και διαπλέκονται. Οι υπάλληλοι στα κανάλια ζουν στο πετσί τους την κρίση όπως φυσικά και οι υπόλοιποι Έλληνες. Συνήθως έχουν από έναν άνεργο στο σπίτι, ψωνίζουν λιγότερα,τρέφονται με πιο φτηνά προϊόντα από το σούπερ μάρκετ και το χειρότερο ,πληρώνουν υπέρογκους φόρους,μαζεύουν δεκαρούλα- δεκαρούλα για να ανταπεξέλθουν στην σπουδές των παιδιών τους. Ζουν με τον φόβο και την αγωνία να μην απολυθούν και να μην υποστούν περικοπές μισθών. Άλλωστε όλοι οι εργαζόμενοι σήμερα στην Ελλάδα-εκτός του δημοσίου- λίγο πολύ έτσι είναι…

Δυο χρόνια ακυβερνησίας, ατελείωτων παλινωδιών,καταστροφικών διαπραγματεύσεων οδήγησαν σε κάπιταλ κοντρόλς, κι ένα κόστος περίπου 90 δις ζημιών για την ελληνική οικονομία.

Ακολούθησε το δημοψήφισμα για την εθνική μας αξιοπρέπεια και ένα τρίτο σκληρότερο μνημόνιο. Τις συνέπειες τις γνωρίζετε! Καθίζηση σε όλους τους οικονομικούς δείκτες με αποτέλεσμα  η χώρα να ξαναγυρίσει στην υφεση.

Μόλις εξασφαλίστηκε η χρηματοδότηση  η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ επιδόθηκε στο γνωστό επικοινωνιακό της παιχνίδι με μια σειρά κινήσεων που μόνο σκοπό έχουν , όχι το πως θα ανορθώσουν την οικονομία και θα καταπολεμήσουν τη ανεργία, αλλά το πως θα παραμείνουν στην εξουσία.

Εκλογικός νόμος και συνταγματική αναθεώρηση, αλλά και απλή αναλογική για να κυβερνήσει ασθενικά ως σύντομη παρένθεση ο Μητσοτάκης, είναι μόνο μερικές από τις επιχειρούμενες κινήσεις στην σκακιέρα του Τσίπρα ώστε να παραμείνει στην εξουσία. Είναι αλήθεια ότι γλυκάθηκαν και τώρα ξεδιάντροπα δηλώνουν ότι δεν θελουν να αλλάξουν και υπουργεία…

Η τελευταία «πομφόλυγα» της κυβέρνησης Τσίπρα είναι οι τηλεοπτικές άδειες. Έτσι διοργάνωσαν σκοπίμως μια παρωδία δημοπρασίας τηλεοπτικών αδειών με τις μισές άδειες από όσες έπρεπε να δώσουν ,κυρίως για να βάλουν δικούς τους παίχτες στο παιχνίδι. Ένας άλλος λόγος ήταν να μαζέψουν μερικά εκατομμύρια για να  δείξουν ότι πήγε καλά΄η δημοπρασία και θα δοθεί κάτι πίσω στον λαό, ενόψει και της ΔΕΘ.


Απώτερος σκοπός τους όμως ήταν κυρίως το πως θα κυριαρχήσουν, το πως θα επηρεάσουν εκεί που μέχρι πρότινος δεν είχαν μεγάλο έρεισμα, δηλαδή στους ιδιωτικούς σταθμούς της ΤV. Πίστεψε λοιπόν αρχικά η ηγετική ομάδα του Μαξίμου ότι θα έκλεινε τον τηλεοπτικό ΣΚΑΙ ,το Μέγκα που όμως δεν συμμετείχε τελικά στον διαγωνισμό, πιστεψε ότι βάζοντας τον δικό της εργολάβο στο παιχνίδι Θα αποκτούσε ισχυρή αριστερή φωνή και πέραν της κρατικής ΕΡΤ.

Της προέκυψε τελικά η αδειοδότηση  του ΣΚΑΙ,του ΑΝΤ1, του εφοπλιστή Μαρινάκη και του εθνικού της εργολάβου. ‘Ετσι χάθηκε η τηλεοπτική άδεια σε δυο μεγαλύτερους σταθμούς (και μερικούς μικρότερους) με υποδομή και εργαζομένους που πληρώνονται κανονικά από την αγορά και τους εργοδότες τους. Και ξαφνικά αντί να βρεί υποστηρικτές και να διάγει περιφανή θρίαμβο έναντι της διαπλοκής ο πρωθυπουργός βρέθηκε στο σημείο να υπερασπίζεται  το μαύρο που θα πέσει σε εύρωστες ιδιωτικές επιχειρήσεις.

Μια μεγάλη αντίφαση αν σκεφτούμε το μαύρο ολίγων μηνών του Σαμαρά στην ΕΡΤ, που τόσο πολύ πολέμησε ο Τσίπρας…

Αυτούς τους νεο-ανέργους  όμως δεν τους δημιουργεί η κρίση, δεν τους δημιουργεί η ασθενική οικονομία, δεν κλείνουν οι επιχειρηματίες τα κανάλια να τα πάνε στην Βουλγαρία,αυτές οι απολύσεις, αν θα γίνουν ,θα είναι αποκλειστικό δημιούργημα της κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Ο πρωθυπουργός επιχειρεί με πρόσχημα μόνο τις 4  άδειες , που σηκώνει-όπως λένε- το ελληνικό τηλεοπτικό τοπίο, να δημιουργήσει ένα χάος στην χειμαζόμενη αγορά των ΜΜΕ. Θα ακολουθήσουν απολύσεις , απώλειες όλων των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζομένων, περικοπές και λουκέτα στις διαφημιστικές εταιρείες,κλείσιμο των στούντιο που ενοικιάζονται για να εκτελεστούν οι εκπομπές, απώλειες εισοδημάτων από τους free lancers που εργάζονται για αυτές, συγχωνεύσεις των σταθμών και μειώσεις μισθών, μια πραγματική »βαλκανοποίηση» και ερήμωση της τηλεοπτικής αγοράς.

Τα χαριστικά δάνεια σε «ημετέρους» και ειδικά στον εθνικό τους εργολάβο ,που αποκαλύφθηκαν μετά την δημοπρασία, με το ανέκδοτο πόθεν έσχες από τους «βοσκότοπους της Ιθάκης» έδειξαν όμως ξεκάθαρα ποιες ήταν οι επιδιώξεις τους.

Ο πόλεμος στον Στουρνάρα ,οι εργολαβίες της Τράπεζας Αττικής  ,η απόπειρα εκφοβισμού της ΤτΕ με τον έλεγχο στην γυναίκα του διοικητή της, η τιμωρία του Ντογιάκου στο δικαστικό σώμα για να μην πάρει μέρος στις εκλογές των εισαγγελέων,όλα αυτά τα γεγονότα που στην συνέχεια ακολούθησαν με καταιγιστικούς ρυθμούς και γράφουν σήμερα στα πρωτοσελιδά τους οι εφημερίδες δείχνουν ότι ό πόλεμος στην διαπλοκή παρέμεινε μόνο σε επίπεδο συνθηματολογίας και η κυβέρνηση αυτή αρέσκεται μόνο να διαπλέκεται!

Δυστυχώς ο ελληνικός λαός ψήφισε δυο φορές μιαν κυβέρνηση που επιδίδεται μόνο σε μεθοδεύσεις για το πως θα παραμείνει στην εξουσία. Δυστυχώς ο ελληνικός λαός ψήφισε μια κυβέρνηση που αδιαφορεί για τον ιδιωτικό τομέα και την ελεύθερη αγορά ,μια κυβέρνηση που δεν δημιουργεί ανάπτυξη, δεν προστατεύει την εργασία. Είναι μια κυβέρνηση που οδηγεί σε ταξικό μίσος και διχάζει τους πολίτες της, ενδιαφέρεται μόνο για το αριστερό της κομματικό ακροατήριο, που φροντίζει επιμελώς να βολέψει στο ελληνικό δημόσιο.

Μια κυβέρνηση που δημιούργησε χάος με το προσφυγικό στα νησιά,μια κυβέρνηση επικίνδυνη για την δημόσια ασφάλεια της χώρας,μια κυβέρνηση που κλείνει το μάτι στην ανομία στα αστικά κέντρα . Μια κυβέρνηση που με την υπερφορολόγηση στους εργαζομένους χρηματοδοτεί μόνο τους μετακλητούς «σερβιτόρους» της και δημιουργεί ατέλειωτες νέες στρατιές ανέργων με τους επιχειρηματίες να μεταναστεύουν, μια ηγεσία ανεύθυνη να κάνει κάτι για να δημιουργήσει έστω και μια νέα θέση εργασίας, ανίκανη να δημιουργήσει ανάπτυξη βοηθώντας την εθνική οικονομία.

Αυτό είναι το αληθινό πρόσωπο τους τέρατος που κυβερνά την χώρα τα τελευταία δυο χρόνια και δυστυχώς κραυγές απελπισίας όπως αυτές της κυρίας Τσικρίκα και της Ειρήνης Σαββοπούλου δεν εισακούγονται, αντιθέτως λοιδορούνται και δέχονται πόλεμο λάσπης από τους υπουργούς και τους στρατολογημένους των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στα social media. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και όλοι θα το έχουν καταλάβει εσχάτως, μας οδηγεί μαθηματικά στις ουρές του ΟΑΕΔ, εκλιπαρώντας για ένα δελτίο, ένα voucher ελεημοσύνης. Νομίζουν ακόμη ότι απευθύνονται σε «γιδότοπο» και του τάζουν «βοσκοτόπια!»  Ανοχή άλλη λοιπόν δεν πρέπει να υπάρξει και θα πρέπει να φύγουν…




Αποτέλεσμα εικόνας για chavez on  tv

Θα κάτσουν, λέει, τρεις  μέρες κλεισμένοι σε ένα κτίριο της Γ.Γ Ενημέρωσης ,όπως στα κέντρα νεοσύλλεκτων, στον στρατό για να βγάλουν τις τηλεοπτικές άδειες ! Η παραμονή τους θυμίζει άγριο τηλεοπτικό reality εγκλεισμού και ο απώτερος σκοπός τους, εκτός ίσως, από το να βάλουν τους δικούς τους παίχτες στο τηλεοπτικό παιχνίδι, να κλείσουν και μερικά- αντίπαλα με αυτούς- ιδεολογικά κανάλια, είναι να χαρίσουν και άφθονο θέαμα στην αρένα. Να χτυπήσουν την διαπλοκή και τα βοθροκάναλα που είπε και ο »πολύς » Πολάκης. Ο στόχος να γίνει η δουλειά αλλά να κερδηθούν και οι εντυπώσεις. Αν όμως ήθελαν να τα βάλουν με την διαπλοκή πραγματικά θα ‘εκαναν τις ανεξάρτητες αρχές ισχυρότερες ώστε να έλεγχαν καλύτερα τους δανειζόμενους καναλάρχες και τις δανείστριες τράπεζες. Η Υπόθεση Γεωργίου όμως και η ΕΛΣΤΑΤ στην δικαιοσύνη καταδυκνείει ακριβώς το τι θέλουν να κάνουν με  την διαπλοκή.

Είναι απίθανο το πως οργάνωσαν έτσι έναν διαγωνισμό για τηλεοπτικούς σταθμούς! Δεν το λές και πρώτη προτεραιότητα όταν έχεις λαό που δοκιμάζεται και πεινάει , δεν μπορεί να είναι η πρώτη σου επιλογή οι άδειες των καναλαρχών,κι όμως αυτοί τους έβαλαν μέχρι και …κρεβάτια εκστρατείας !

Οι συνειρμοί με το κλείσιμο και την αφαίρεση άδειας των τηλεοπτικών σταθμών στην Βενεζουέλα από τους Μαδούρο και Τσάβες, σταθμούς με 50 χρόνια αδιάλειπτης παρουσίας, κάτι παραπάνω από φυσιολογικοί…

Μέσα σε μόλις δυο βδομάδες έχουμε δει τόσες καθεστωτικές πρακτικές και απόπειρες λογοκρισίας που θα μπορούσαν άνετα να συγκριθούν με την περίοδο της χούντας, ευτυχώς ακόμη, χωρίς τους ξυλοδαρμούς και τις φυλακίσεις στα κρατητήρια.

Στις 10 Αυγούστου ένας δημοσιογράφος της ΑΥΓΗΣ έγραψε άρθρο για το πως πίσω από τον πρωταθλητισμό, τα μετάλλια, τους Ολυμπιονίκες κλπ, «κρύβονται» συμφέροντα, κυκλώματα, εταιρίες, ντόπες, επιτήδειοι, καρφώνοντας με αυτόν τον γελοίο τρόπο την πολιτική συμπόρευση του Πύρρου Δήμα  με το ΠΑΣΟΚ. (οι ντοπέ Ολυμπιονίκες, οι Ολυμπιονίκες-δημόσιοι υπάλληλοι που δεν αγωνίζονται συχνά και οι Ολυμπιονίκες που συντάχθηκαν με τους προδότες ήταν το κεντρικό νόημα του άρθρου αν δεν το έχετε καταλάβει.)

Η Ολυμπιονίκης Στεφανίδη μετά τη κατάκτηση του χρυσού δέχτηκε επίπληξη γιατί , δεν διαβάζει  την εφημερίδα Αυγή.

Η Αυγή τα βάζει τώρα και με την Κατερίνα Στεφανίδη -Την νουθετεί

Συνεργάτης της κυβερνητικής εκπροσώπου και αθλητικογράφος της κρατικής τηλεόρασης την χαρακτήρισε μάλιστα «γκαου» γιατί «δεν γνωρίζει» την εφημερίδα…

H γκάφα δημοσιογράφου της ΕΡΤ που χαρακτήρισε την Κατερίνα

Στα σόσιαλ μίντια συνεργάτες της κρατικής ΕΡΤ μπλοκάρουν ασύστολα όσους διατυπώνουν τις διαφωνίες τους με τον δημόσιο λογαριασμό της στο twitter.

Επιτίθενται επίσης στον ΑΡΚΑ, έναν από τους καλύτερους καρτουνίστες της χώρας, γιατί απλώς βλέπει αυτό που βλέπουν τώρα  οι περισσότεροι Έλληνες και το καυτηριάζει. Οι επιθέσεις είναι μερος μιας -πάντα- πολύ καλής, συντονισμένης επίθεσης που δέχονται για περισσότερα από έξι χρόνια φιλελεύθεροι δημοσιογράφοι ,αρθρογράφοι γνώμης και γελοιογράφοι στα ΜΜΕ, οι οποίοι ενημέρωναν και ενημερώνουν με συνέπεια το αναγνωστικό και τηλεοπτικό κοινό για το τι θα ακολουθούσε με μια πιθανή διακυβέρνηση του Συριζα.

Πόλεμος για το σκίτσο του Αρκά 

Μεσαιωνική επίθεση κατά Αρκά

Οι περισσότεροι στα σοσιαλ μήντια φαίνεται ότι είναι στρατολογημένες ομάδες έμμισθων τρολς από την ομάδα επικοινωνίας -προπαγάνδας του αριστερού »εκτρώματος.»

Από την προσπάθεια για συνταγματική αναθεώρηση , την αλλαγή του εκλογικού νόμου, την απόπειρα διεμβολισμού στο καραμανλικό στρατόπεδο (με την παραπομπή του Γεωργίου για τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ), ακόμη και την συμπόρευση με τους Ευρωπαίους σοσιαλιστές για να μικρύνουν το ΠΑΣΟΚ ,οι βρώμικες πρακτικές δίνουν και παίρνουν. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τίποτα άλλο παρά μόνον γκεμπελίστικες πρακτικές και  σταλινική προπαγάνδα για να παραμείνουν στην εξουσία.

Στην Οικονομία η ύφεση φτάνει το 0.7% με πιθανή αύξηση στο 0,9%, στην συμφωνία για τον δανεισμό με τους εταίρους έχουν κάνει φυσικά μόνο δυο από τα δεκαπέντε προαπαιτούμενα που τους έθεσε η τρόικα, στις ιδιωτικοποιήσεις που θα φέρουν θέσεις εργασίας παίζουν με την εμφάνιση αρχαίων στο Ελληνικό καθυστερήσεις!

Με την κοινωνία διαλυμένη σε αποσάθρωση, την οικονομία σακατεμένη,την μεσαία τάξη εξαφανισμένη από τους φόρους και τα βάρη ,την  αφόρητη πίεση από το μεταναστευτικό και την γενικότερη αστάθεια στην περιοχή της Μεσογείου η συνεχής παραγωγή κουτοπονηριάς και η αδιάλειπτη παραγωγή προπαγάνδας δείχνουν ότι κάτι σάπιο συμβαίνει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας. Κάτι που πρέπει οπωσδήποτε να αλλάξει.

Η κυβέρνηση αυτή πρέπει να φύγει γρήγορα αλλιώς θα γίνουμε η Βενεζουέλα της Ευρώπης.



Λες να θεωρηθεί πραξικόπημα η διαμαρτυρία των ‘Παραιτηθείτε’;

Kυρία μου είμαι σε δίλημμα χοντρό στο Σύνταγμα αν θα πάω

βόλτα για να διαμαρτυρηθώ, για κείνους που αγαπάω

Λες να θεωρηθεί πραξικόπημα,στάση εχθρική στο κράτος;

Ρε λες αυτοί που κάναν την Μαρφίν να μας θεωρούν παρακράτος;


Λες να έχουνε μόνο νόμιμο δικαίωμα  οι αναρχικοί, τα μπάχαλα

και οι αγανακτισμένοι ;

Αυτοί που έσπειραν το μίσος και τον διχασμό και οι πυροβολημένοι;

Λες μόνο οι δημόσιοι υπάλληλοι,οι συνδικαλιστές, λες μόνο οι χρυσαυγίτες;

Kαι οι άλλοι όλοι καναπέ, σπίτι τους ερημίτες;


Γιατί δικαίωμα να μην έχει να διαδηλώσει ο εργαζόμενος,

ο άνεργος,ο ταλαιπωρημένος;

Γιατί να μην διαμαρτυρεί ο δεξιός, κεντρώος και αριστερός αδικημένος;

Γιατί να μην τα χώσει ο ιδιωτικός υπάλληλος και ο φορο-πνιγμένος;

Και οι τόσα εκατομμύρια άνεργοι από τα λουκέτα στην επικράτεια της χώρας;

Γιατί να μην μιλά, στα κούφια λόγια αυτός που πίστεψε και έφαγε την φόλα;

Kυρία μου επτά χιλιάδες λόγους έχεις για να βγεις και να την πεις στον Τσίπρα

Με πρώτον και καλύτερο ότι δεν έχει τσίπα

Άλλα είπε, άλλα έκανε και τώρα βγάζει γλώσσα

Αντί να βρει  λαγούμι να κρυφτεί κάνει λες κι είναι γκιόσα


Σε κυβερνούνε άσχετοι, ιδεοληπτικοί, βλαμμένοι

με συνεργάτες και συμβούλους, χασικλήδες απ τα μπαρ,που’ναι χαπακωμένοι

Αν με όσα έγιναν, δεν την άκουσες να βγεις να μπήξεις τις φωνές

να διαμαρτυρηθείς λιγάκι

Τότε κάτσε καμάρωσε την επιτυχημένη διακυβέρνηση

όπως σαν βλήμα πέρυσι, έκανες με τον γίγα Βαρουφάκη!




Τι φταιω εγώ κυρία μου που ο πρέσβης τις χουφτώνει;

Τι φταιω εγώ κυρία μου που ο πρέσβης τις χουφτώνει;

Τι φταίω που τις θώπευε, τι φταίω που καυλώνει;

Χούφτωσ’την, έλεγε ο Παπαγιαννόπουλος

στον Λαμπρούκο τον μπερμπάντη

-Χούφτωσ΄την, ξαναχούφτωσ΄την

να κάμεις κάνα πάρτι..!

Εγώ κυρία μου τον ένιωσα τον κίνδυνο, τι φταίω που είν μαλάκας;

Kι ευθύς αμέσως, έστειλα επιστολή στο μακρινό Καράκας

Ευθύς αμέσως, ενημέρωσα τον σύντροφο Μαδούρο

πώς έχει μπήχτη διπλωματικό και τον διαβεβαίωνα, seguro!

Κυρία μου πως κάνουν έτσι τα συστημικά ΜΜΕ, δεν έγινε και κάτι

Ένας μουρντάρης πρέσβης, αλλά σύντροφος, και να μας μπει στο μάτι;

Δεν βλέπουνε στον καπιταλισμό πόσους μπερμπάντες έχει

που στις γυναίκες σωρηδόν την πέφτουνε, καμιά δεν τους αντέχει;

Αποτέλεσμα εικόνας για Ντομινίκ Στρος Καν

Δεν είδανε τον Ντομινίκ Στρος Καν στα αμερικανικά ξενοδοχεία;

Που επ αυτοφώρω πιάστηκε, διαπράττοντας μοιχεία;

Δεν είδανε τον Γάλλο υπουργό που στριγκ βλέπει μπροστά του

και σαν σφεντόνα τα τραβά και πιάνει τα αχαμνά του;

 Κυρία μου ο απελπισμένος από την Βενεζουέλα πιάνεται

Για τις γυναίκες κλαίει

Κι έχει το θράσος σεξιστές, συντρόφους της αριστεράς

και μούτρα να το λέει…

Σκέφτομαι να δώσω λύση αποτελεσματική στο πρόβλημα

με έναν νέο φόρο Τσάβεζ

γι όσους  χουφτώνουν μέσα στα γραφεία τους

να ιδείς εσύ μετά, πώς φεύγουνε οι καύλες..!



Ετικέτες: ,



Του ΣΥΡΙΖΑ ο πολιτιζμός ,του Φάμπρ παλλόμενος φαλλός!

Κυρία μου,

 αυτή η αριστερά την ζωή σου ομορφαίνει, δημιουργεί πολιτισμό και κάτι να σου μένει

Φέρνει των Βέλγων τα διεθνη φεστιβάλ, με γάτες να αιωρούνται σαν λιοντάρια

και άνδρες με έξω τα αχαμνά, που τα’χουν κρεμαστάρια

Φέρνει στην χώρα ποιότητα, φέρνει παλλόμενους φαλλούς, πολλές ψωλές  να τις χορτάσεις

πέη που ταλαντεύονται αδιάκοπα, γυμνό να διασκεδάσεις

Δε σε έφταναν οι άλλες ψωλές, οι πούτσες που μαζεύεις αδιάκοπα

τα πέντε δις φορολογία

Δεν έφτανε που την ζωή σου χειροτέρεψαν, σε δέρνει η ανεργία

Δεν έφτανε που ότι πιάσουνε στο χέρι τους ,καταστροφή δημιουργούν στο πέρασμά τους

τώρα ψωλές  κι ένα τσουτσούνι εκκρεμές θέλουν να δείξουν στην Επίδαυρο, να πιάσουν τα λεφτά τους

Προτείνω ειδικές διασκευές των έργων των αρχαίων τραγωδών και στο αρχαίο δράμα

Προτείνω μια πρωτοτυπία μοναδική να πέσει γέλιο,κλάμα

Προτείνω Βάκχες του Ευριπίδη και Ικέτιδες για ψωλή του μοναδικού Αισχύλου

προτείνω και κτηνοβασίες στην Επίδαυρο και σεξ ανθρώπου -σκύλου

Προτείνω και γαμήσια (σαν αυτά που βιώνουμε) και για χορό ένα αρχίδι

και τέλος τους προτείνω Ιφιγένεια, μια Ιφιγένεια μοναδική











Ακτιβιστής ή τρομοκράτης ; Ειδομένη και Πειραιάς

Τo post γράφτηκε πριν την  απελευθέρωση του Σεφού από τις βελγικές αρχές.

UPDATE: o Φαϊζάλ Σεφού αφέθηκε ελεύθερος από τις βελγικές αρχές αν και θεωρείται ακόμη ύποπτος για τρομοκρατία: http://www.politico.eu/article/brussels-terror-attacks-faycal-cheffou-both-free-to-go-and-a-suspected-terrorist/

Έκανε τον ακτιβιστή -δημοσιογράφο πιάνοντας το μικρόφωνο στις Βρυξέλλες.

Photo published for Faycal Cheffou: Who is the 'freelance journalist' charged with terrorist murders after Isis...

Κατήγγειλε τις κλειστές δομές του Βελγίου, ότι φέρονται άσχημα στους μεταναστες κατά την διάρκεια του ραμαζανιού και δεν σερβίρουν μετά τις δέκα το βράδυ φαγητό στους μουσουλμάνους που νηστεύουν,όμως οι Βέλγοι  ήδη είχαν σερβίρει 3 γεύματα την μέρα!

 Κι αυτοί οι έρμοι μουσουλμάνοι,οι μετανάστες που καταπατούνται τα δικαιώματά  τους στην ΕΕ, δεν μπορούσαν να κρατήσουν τις μερίδες  και να τις φάνε όταν θα πεινάσουν αργότερα;

Ήταν ανάγκη να κάνουν σαματά;

Photo published for Fayçal Cheffou charged over ‘core role’ in Brussels bomb attacks

Τελικά θεωρήθηκε ύποπτος για την έκρηξη  στο αεροδρόμιο των Βρυξελλών με βόμβες φονικές σε αποσκευές ασήκωτες, έτοιμο για να τινάξει το αεροδρόμιο στον αέρα… Έτοιμο μαζί με τους τζιχαντιστές φίλους του να σκορπίσουν τον θάνατο στο μετρό,στο αεροδρόμιο, λίγους μήνες πριν στην Γαλλία να κομματιάσουν αθώους ανθρώπους. Γεμάτες καρφιά και σίδερα οι βόμβες, ώστε κι αν ακόμη κάποιος καταφέρει να επιζήσει από την έκρηξη,να μην τα καταφέρει από τα τραύματα…

Μάθαμε από το ρεπορτάζ ότι στρατολογούσε κόσμο από την δεξαμενή των παράτυπων μεταναστών,χωρίς κανένα έγγραφο, στα διάφορα πάρκα των Βρυξελλών. (πάρκο Maximilian)

Το γιατί τους στρατολογούσε πλέον το γνωρίζουμε όλοι…

Μίσος για την Ευρώπη που τους δίνει ολοένα και περισσότερο ζωτικό χώρο,για να μην καταπατούνται και τα δικαιώματά τους, αυτά δηλαδή που δεν τολμούν να αξιώσουν στις καταπιεστικές πατρίδες τους, αυτά που εκμεταλλεύονται  στο έπακρο για την επανένωση των συγγενικών τους προσώπων,για να έρχονται στην ΕΕ όλο και περισσότεροι,ναι,τα ανθρώπινα δικαιώματα που τους δίνουν την ευκαιρία να ξεφύγουν από την μοίρα του πολέμου και των συγκρούσεων. Κι όμως μια μειοψηφία  των μουσουλμάνων (με την σιωπηλή αποδοχή πάντα και των μετριοπαθών) αντί να τα ξεχάσει όλα αυτά φέρνει τις δικές τους συγκρούσεις και εκτονώνει το αβυσσαλέο μίσος του Ισλάμ για τους αλλόθρησκους, τους «άπιστους» εδώ…

Στην Ευρώπη!

Την ίδια στιγμή στην ΕΡΤ σήμερα το πρωί, στο κυριακάτικο μαγκαζίνο, ακούγαμε από την ρεπόρτερ ότι τουλάχιστον δυο ΜΚΟ από τα «Σκόπια» ενεργούν στην Ειδομένη!

Πριν δυο-τρεις βδομάδες μοίραζαν φυλλάδια με χάρτες πως θα ταξιδέψουν στην Ευρώπη και τους περνούσαν παράνομα από τα ρέματα και τους χειμάρρους στα Ελληνοσκοπιανά σύνορα. Πνίγηκαν τρεις! Πριν μερικούς μήνες στην Λέσβο μαθαίναμε ότι  υποδέχονται τους πρόσφυγες και άλλες «περίεργες» ΜΚΟ με έδρα και χρηματοδότηση από το Κατάρ. Το «Αλαχού Ακμπάρ» ακουγόταν στην Λέσβο πιο πολύ και από το καλημέρα και η ΜΚΟ από το Λονδίνο είχε την βάση της στο Κατάρ.

Κάθονται λοιπόν και ανέχονται αυτό το χάλι στην Ειδομένη.

Επιδεικνύουν πρωτοφανή ανοχή σε όσα διαδραματίζονται στην περιοχή, χωρίς να έχουν ζητήσει την προστασία και τον έλεγχο του στρατού, χωρίς να έχουν ρίξει  το ελληνικό ναυτικό σε δράσεις αποτροπής και περιορισμού των μεταναστευτικών ροών,χωρίς να μπορούν να ελέγξουν ποιος πραγματικά είναι πρόσφυγας και χρήζει τις προστασίας των νόμων. Αφήνουν να δημιουργούνται άναρχες δομές, αφήνουν την δημιουργία παράνομων καταυλισμών στα σύνορα,αφήνουν κόσμο να μαζεύεται και να ζει έτσι στο λιμάνι του Πειραιά, αφήνουν ΜΚΟ  (κάποιες με βρώμικο ρόλο) να κουμαντάρουν και να συντονίζουν τεράστιες εκτάσεις και περιοχές.

Αφήνουν φορτηγά να μοιράζουν όπως θέλουν την βοήθεια  και την αλληλεγγύη του κόσμου πετώντας τα τρόφιμα και τον ρουχισμό στον αέρα…

Αφήνουν γυναίκες και παιδιά και γέροντες να κοιμούνται στις λάσπες για να μην-τάχα μου- τους θίξουν ότι χρησιμοποίησαν κατασταλτικές δυνάμεις για να εκκενώσουν την Ειδομένη!

Το Πρώτο Θέμα σήμερα γράφει ότι διαθέτουν μόνο έναν αραβόφωνο στην ΕΛ.ΑΣ ,στο τμήμα που ελέγχει για τους κινδύνους από την ισλαμική τρομοκρατία. Μόνο ένας αραβόφωνος αστυνομικός για να συνομιλήσει και να ελέγξει ποιους; Τους χιλιάδες που συρρέουν καθημερινά στην χώρα μας;

Τους ξέρουμε όλους; Κανονικά έπρεπε να είχαν στελεχώσει  τις υπηρεσίες με δεκάδες Έλληνες και ξένους που ζουν χρόνια στην χώρα μας. Δεκάδες καλλιεργημένοι και με ξένες γλώσσες νέοι, άνεργοι,θα μπορούσαν να εργαστούν και να προσφέρουν σε ένα έργο που να αφορά,όχι μόνο την δημόσια ασφάλεια αλλά και να δώσει ουσιαστική βοήθεια στους μετανάστες. ( Από αυτούς που τους εκμεταλλεύονται)

Όμως αυτή είναι η Ελλάδα, ο καθένας κάνει ότι του γουστάρει,πάει τους πρόσφυγες και τους παράτυπους μετανάστες όπου του γουστάρει,κλείνει τα τραίνα,κλείνει τους δρόμους,κάνει καταυλισμούς την Πλατεία Βικτωρίας και την Αριστοτέλους και η αστυνομία, ο στρατός , η οργανωμένη πολιτεία παραμένει άφαντη,κυρίως για ιδεοληπτικούς λόγους και επειδή διευθύνεται από μια αποκοιμισμένη κυβέρνηση της «πρώτης φοράς αριστεράς!»

Mαδρίτη, Λονδίνο, Παρίσι, Βρυξέλλες,μεγάλα αστικά κέντρα που έχουν πληγεί μέχρι τώρα από φονικές τρομοκρατικές επιθέσεις στην ΕΕ. Όλες, πόλεις, με έντονο μουσουλμανικό στοιχείο και πρόσφορες (όπως αποδείχτηκε) για την δημιουργία θυλάκων μιας άγριας, ισλαμικής τρομοκρατίας. Πολλές επιθέσεις πραγματοποιήθηκαν μάλιστα από μουσουλμάνους γεννημένους και πολιτογραφημένους εδώ.

Περισσότερα από 550 τα θύματα & 3.500 τραυματίες ο απολογισμός της ισλαμικής τρομοκρατίας στην ΕΕ από την 11η Μαρτίου 2004 στην Μαδρίτη μέχρι και σήμερα.

Photo published for tovima.gr - Το «ξεχασμένο» μακελειό στο Ελληνικό πριν από 43 χρόνια

Κι αν νομίζετε ότι ο  κίνδυνος για την τρομοκρατία στην χώρα μας δεν υπάρχει, τότε θα σας θυμίσω την οργάνωση που ξέφυγε κάποτε από τον έλεγχο της PLO και πραγματοποίησε μεγάλο αριθμό επιθέσεων στην χώρα μας με τελευταία  επίθεση στο  «City of Poros» το 1988.  Εννέα τουρίστες μαζί με τον καπετάνιο σκοτώθηκαν τότε πάνω στο ελληνικό πλοίο.

 Αbu Nidal το όνομά της από τον ιδρυτή του και το  ενδιαφέρον είναι ότι και εκείνη η οργάνωση στρατολογούσε τα  νέα μέλη της (πρόθυμα για ακραιες πράξεις τρομοκρατίας) από την δεξαμενή των παλαιστινιακών προσφυγικών στρατοπέδων. Ακριβώς δηλαδή όπως και ο Faycal Cheffou.

Το πιάσατε το υπονοούμενο έτσι;






Το Αττικό Μετρό ζει εποχές παρακμής και κανείς δεν πληρώνει



Το αθηναϊκό μετρό παρακμάζει. Συνεχώς δημιουργούνται εντάσεις με διάφορες ομάδες αναρχικών να εισβάλουν, σπάζοντας και καταστρέφοντας την δημόσια περιουσία.

Ακυρωτικά μηχανήματα,εκδοτικά μηχανήματα εισιτηρίων ,τα κέντρα ελέγχου και οι φθορές στους τοίχους είναι μερικά μόνο ενδεικτικά παραδείγματα καταστροφών από τις επελάσεις των βαρβάρων, που νομίζουν ότι χτυπώντας το Μετρό χτυπούν το κράτος και το κατεστημένο.

Έλεγχος και αστυνόμευση, ασφάλεια στον υπόγειο σιδηρόδρομο δεν υπάρχει. Μέσα στο μετρό κυκλοφορούν ελεύθερα κάθε λογής ξένοι και ντόπιοι ,επαγγελματίες επαίτες, πορτοφολάδες και άλλοι κακοποιοί.

Οι απατεώνες που προσπαθούν να εκμαιεύσουν τα ψηλά των υπολοίπων μέσα στα βαγόνια δεν είναι λίγοι. Και το ψέμα το καταλαβαίνεις εύκολα από το »ποιήμα» που ξεφουρνίζουν για να οικονομήσουν…

Το Μετρό δείχνει  εικόνες διάλυσης, όπως όλοι άλλωστε οι φορείς του δημοσίου. H διοίκηση που τοποθέτησε ο Υπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, Χρήστος Σπίρτζης, δηλαδή ένα  μοντέλο δυαρχίας με διαφορετικά πρόσωπα, ως προέδρους και διευθύνοντες συμβούλους, δεν κάνει τίποτα για να ανακάμψουν τα έσοδα του Μετρό.

Ζήτημα είναι να βρεις ένα ακυρωτικό μηχάνημα να λειτουργεί σε κεντρικότατους σταθμούς, όπως το Σύνταγμα,οι Αμπελόκηποι,το Πανεπιστήμιο,η Ομόνοια.  Όλα είναι αμπαλαρισμένα με ταινίες,άλλα εντελώς κατεστραμμένα και εκτός λειτουργίας. Κατά συνέπειαν ο κόσμος ,που έχει αντιληφθεί την παρακμή, μπαίνει στο μετρό χωρίς να πληρώνει.

Ίδια είναι ακριβώς και η αντίληψη των πολιτών που χρησιμοποιούν το μετρό για τους ελέγχους στα εισιτήρια. Βλέπουν ότι δεν γίνονται για αυτό και δεν πληρώνουν… Βλέπουν ότι δεν πραγματοποιούνται έλεγχοι, ξέρουν ότι φοβούνται οι ελεγκτές να κάνουν ελέγχους (οι λόγοι είναι γνωστοί,φοβούνται ότι θα τους ξυλοφορτώσουν) και απλώς δεν αγοράζουν εισιτήριο. Για αυτό και τα ελλείμματα φουσκώνουν…

Έχω ξαναγράψει ότι ,η μοναδική λύση για να μην χάνουν έσοδα τα ΜΜΜ, είναι να εγκαταστήσουν μπάρες που να ανοίγουν μόνο με την ακύρωση του εισιτηρίου. Στην  Ρώμη και την Βαρκελώνη δεν είναι ηλίθιοι! Έχουμε ένα από τα καλύτερα και πιο όμορφα, συγκοινωνιακά συστήματα Μετρό στην ΕΕ και αντί να το επιδοτούν και να το συντηρούν, όσοι το χρησιμοποιούν, το κάνει το κράτος. Και επειδή διαθέτουμε και πολύτιμες αρχαιότητες μέσα στο αθηναϊκό μετρό,οι καιροί είναι πονηροί και οι τρελοί πολλοί, το μετρό θα πρέπει να εμπνέει και στο καυτό ζήτημα της ασφάλειας.

Γιατί τα γράφω αυτά; Mα γιατί λίαν συντόμως θα μας στείλουν τον λογαριασμό από τα ελλείμματα και θα κληθούμε πάλι να βάλουμε βαθιά το χέρι στην τσέπη, όπως κάνουμε συνέχεια με τα τραγικά τους λάθη! Δεν φτάνει αυτό;


Που πας ρε Καρανίκο,Καραλίκα,Καραμπαλίκα σύμβουλος στρατηγικού σχεδιασμού;

Που πας ρε Καρανίκο,Καραλίκα,Καραμπαλίκα

σύμβουλος στρατηγικού σχεδιασμού;

Που πάς ορε Μαξίμου και ξεβράκωτος

να συμβουλεύσεις τον πρωθυπουργό;

Aφού η καριέρα είναι ντροπή, πρόκειται για χολέρα

Που πας  ορέ Καραμήτρο,Καραλίκα σύμβουλος

εσύ, μια τέτοια λέρα;

Κάτσε ρε Καραμήτρο,Καραλίκα,Καραμπαλίκα

στο σαλόνι σου  να κάνεις μπανιστήρι

Να πάρεις μάτι  τις τακούνες της Ελένης σου,

να κάνεις χαϊδευτήρι

Κάτσε ρε,η κυβέρνηση είναι δύσκολη δουλειά,

ζόρικο το γκουβέρνο

Άραξε ορε στον καναπέ, στην τηλεόραση

θες να παράγεις κι έργο;




Χωρίς τίτλο

Κυρία μου είναι σοβαρό,παγκόσμια συνωμοσία

Ο Λάρρυ Πέιτζ και ο Σεργκέι Μπριν κάνανε μαλακία

Φτιάξανε λέει αλγόριθμο που πουσάρει μοναχά τις φιλελέ- ειδήσεις

και κλαίει ο ΣΥΡΙΖΑ κι οδύρεται, Google μην τον χτυπήσεις…



Βαρά η Google αλύπητα και δέρνει την κυβέρνησή μας

πλήττει τις υπουργάρες μας  και κόβει την ζωή μας

Αυτήν που κατσικώθηκε στις πλάτες μας και που θαυμάσια πάει

Αυτήν που όπου σταθεί κι όπου βρεθεί επιτυχίες κάνει



Αυτήν που την Οικονομία ανάστησε,μειώνει την ανεργία

Αυτήν που ξαναγέμισε τα άδεια μας ταμεία

Αυτήν που έβγαλε στο πεζοδρόμια αγρότες και γραβάτες

αυτήν που όσο κυβερνά ,δεν κάνει, λέει, πατάτες


Αυτήν ,που με επιθετική διαπραγμάτευση πέτυχε τον σκοπό της

Αυτήν, που είχε  Μπαρούφα για υπουργό, είχε τον άνθρωπό της

Αυτήν, που στο γκουβέρνο τοποθέτησε την σάρα και την μάρα

Αυτούς, που όλοι μαζί απαρτίζουνε την αριστερή κυβερνησάρα


Κρίμα μια τέτοια διακυβέρνηση που θα γράψει ιστορία

κι η google να την εχθρεύεται,πρόκειται για αλητεία

Τέτοιοι πολιτικοί με εκτόπισμα, με τέτοιο ειδικό βάρος

κι οι browser να τους φτύνουνε και όποιον πάρει ο χάρος



Προτείνω σαμποτάζ στην Google,προτείνω αριστερή αντεπίθεση

και να εκδικηθούμε

Τους server της να καταλάβουμε,τώρα που το μπορούμε

Να στείλουμε τον χακερ Τσουκαλά,για μπράβο τον Πολάκη

Τον Τσακαλώτο στα άρματα, να στείλουμε Σταθάκη



Να αλλάξουμε τον Συριζο-αλγόριθμο και να περνά μόνο

καλές, αριστερές ειδήσεις

Αλλιώς την άδεια να τους πάρουμε.

Google σου λέω μωρή τον ΣΥΡΙΖΑ, τον ΣΥΡΙΖΑ να μην ξαναχτυπήσεις!








Αρέσει σε %d bloggers: