ΤΙ προσφέρει η Γερμανία στον κόσμο; Σημαντικό άρθρο του Economist για το γερμανικό οικονομικό θαύμα


Τι προσφέρει η Γερμανία στον κόσμο;

Πολλές χώρες θα ήθελαν  να αντιγράψουν το οικονομικό μοντέλο της Γερμανίας. Όμως το γερμανικό »know how»  δεν  μπορεί να κατανοηθεί τόσο εύκολα από τους απέξω σε σχέση με τον τρόπο που πραγματοποιούνται οι εξαγωγές της γερμανικής ατμομηχανής.

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ελέγχει το νόμισμα της Ευρώπης από τη Φρανκφούρτη, το οικονομικό κέντρο της Γερμανίας.  Εκεί οι αυτοματισμοί της Beckhoff , μιας εταιρείας που εδρεύει σε μια αγροτική γωνιά της Βεστφαλίας, ελέγχουν σχεδόν όλα τα συστήματα της  τράπεζας.

Ακριβέστερα, οι συσκευές ελέγχου ο φωτισμός και οι εξαερισμοί της ΕΚΤ εξαρτώνται από την Beckhoff .

Άλλα μαραφέτια της ίδιας εταιρείας  ανοιγοκλέινουν  την κουρτίνα και χαμηλώνουν τα φώτα στην Scala του Μιλάνο. Ακόμα περισσότεροι μηχανισμοί και αυτοματισμοί της γερμανικής εταιρείας είναι ενσωματωμένοι σε ιστιοπλοϊκά σκάφη και όλα τα γιοτ πολυτελείας, στις βρύσες και τα συντριβάνια των ξενοδοχείων του  Λας Βέγκας και σχεδόν στις μισές από τις ανεμογεννήτριες που κατασκευάζονται στην Κίνα.

Η  Beckhoff  είναι μια μόνο εταιρεία, ανάμεσα σε χιλιάδες »αθόρυβους πρωταθλητές» που έκαναν την Γερμανία μια από τις μεγαλύτερες εξαγωγικές-κατασκευαστικές δυνάμεις στον κόσμο.

Οι πωλήσεις της εκτινάχθηκαν κατά 34% στα  465m € ($ 608m) πέρυσι. Έχει θέσει σαν στόχο να υπερβεί τα  € 2 δισεκατομμύρια ευρώ το 2020. H Beckhoff εξάγει στον κόσμο περισσότερο από το ήμισυ της παραγωγής της.

Σε μεγάλο βαθμό χάρη  σε εταιρείες όπως η  Beckhoff , η Γερμανία μοιάζει με φωτεινή εξαίρεση μεταξύ των ανεπτυγμένων οικονομιών (σε κρίση) της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η  οικονομία της σε σχέση με τις υπόλοιπες των πιό πλούσιων χωρών για την περίοδο 2008-09 και κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας ύφεσης  αναπτυσόταν και παρά την μερική άυξηση στο ποσοστό των ανέργων της στο 7,9% κανείς δεν μπορεί να  μιλά  για πιστοληπτική υποβάθμιση στα 3Α της Γερμανίας.

Το γερμανικό κράτος μπορεί να δανειστεί χρήματα από τις αγορές για οτιδήποτε.


Όμως δεν είναι όλα τα νέα είναι καλά για την Γερμανία. Η οικονομία  της φαίνεται να συρρικνώθηκε το τελευταίο τρίμηνο του 2011. Ακόμη και αν το πρώτο τρίμηνο του 2012 τα στοιχεία δεν δείχνουν την ίδια τη Γερμανία να βρίσκεται σε ύφεση, η οικονομία της θα συνεχίσει να υποφέρει από την συνεχιζόμενη κρίση στη ζώνη του ευρώ και την επιβράδυνση της οικονομίας στις υπόλοιπες αναπτυγμένες χώρες.

Αλλά μόλις 1% αύξηση του ΑΕΠ  είναι αρκετή για να δημιουργήσει θέσεις εργασίας στην Γερμανία, σύμφωνα με τον Bert Rürup, πρώην πρόεδρο του συμβουλίου των σοφών επί των οικονομικών στην γερμανική κυβέρνηση.

Σε ένα βιβλίο γραμμένο από τον δημοσιογράφο,  Dirk Heilmann, με τίτλο » Fat years: Why Germany has a brilliant future» ,προβλέπεται  ότι μέχρι το 2030 η Γερμανία θα έχει γίνει η πλουσιότερη μεγάλη χώρα στον κόσμο όσον αφορά το κατά κεφαλήν εισόδημα.

Όμως η επιτυχία της Γερμανίας  δεν φέρνει καθολικό θαυμασμό και αποδοχή. Πολλές χώρες της Ευρώπης μισούν τους Γερμανούς για την αναγκαστική εφαρμογή πολιτικών λιτότητας ως το τίμημα που θα πρέπει να πληρώσουν για την παραμονή στην ζώνη του ευρώ. Οι ελληνικές εφημερίδες απεικονίζουν την καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ με ναζιστική στολή.

Αρκεί ένα πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών μεγαλύτερο από αυτό της Κίνας ως ποσοστό του ΑΕΠ για να τονώσει την υπερηφάνεια των Γερμανών.

Όμως, οικονομολόγοι όπως ο Simon Tilford του Κέντρου Ευρωπαϊκής Μεταρρύθμισης (CER), κατηγορεί τους Γερμανούς ότι έχουν φετιχοποιήσει και έχουν γίνει εμμονικοί με τις εξαγωγές, ενώ αντιθέτως η χαμηλή αύξηση των μισθών που συνεχίζει να επικρατεί στην χώρα τους μειώνει την εσωτερική ζήτηση και την ζήτηση για  αγαθά από άλλες χώρες.

Όταν το 2010 ,η Κριστίν Λαγκάρντ, τότε υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας και τώρα επικεφαλής του ΔΝΤ, είχε ερωτηθέι αν το  εξαρτημένο από τις  εξαγωγές οικονομικό μοντέλο της Γερμανίας είναι «βιώσιμο» άφησε υπονούμενα και μίλησε για πολλά…

Ωστόσο, υπάρχει ακόμη θαυμασμός για το γερμανικό μοντέλο . Ο υπουργός παιδείας της Ισπανίας εξετάζει το «διπλό εκπαιδευτικό σύστημα» της Γερμανίας με την επαγγελματική κατάρτιση, η οποία συνδυάζει εκπαίδευση σε αίθουσες διδασκαλίας με παράλληλη εργασιακή εμπειρία.

Ο John Cridland, διευθυντής της Συνομοσπονδίας Βρετανικών Βιομηχανιών, επιθυμεί η Βρετανία «να έχει τη δική της εκδοχή του γερμανικού »Mittelstand», δηλαδή την υιοθέτηση μοντέλων μικρομεσαίων οικογενειακών επιχειρήσεων όπως της Beckhoff, (πολλές από τις λεγόμενες ΜΜΕ της Γερμανίας έιναι και παγκόσμιοι παίκτες) ενώ και ο Νικολά Σαρκοζί άρχισε την εκστρατεία του για την επανεκλογή του ως προέδρου της Γαλλίας θέτοντας ως πρώτη προτεραιότητα κάτι που ακούγεται πολύ γερμανικό.

«θέσεις εργασίας, θέσεις εργασίας, θέσεις εργασίας», είναι το προεκλογικό σύνθημα του Σαρκοζί.

«Αν δούλεψε για τους Γερμανούς γιατί να μη λειτουργήσει και για τους Γάλλους;»είπε!

Όμως κατά πόσο κοπιάρεται το γερμανικό μοντέλο;

Μετά από λίγες μέρες στην Ανατολική Βεστφαλία στην έδρα της Beckhoff  γνωστής πλέον στον κόσμο με το όνομα  OWL ακόμη αναρωτιέσαι κατά πόσο οι παγκόσμιες φιλοδοξίες και η επιχειρηματική κουλτούρα αυτής της φίρμας μπορέι να επιτύχει όταν ακόμα διαπνέεται από επαρχιώτικες ρίζες.  Και  αναρωτιέσαι  γιατί οι Γερμανοί  κοιτάζουν τόσο πίσω όσο και μπροστά.

Υπάρχουμε από το 1825 και κάνουμε το ίδιο πράγμα από τότε», λέει ο Ντίτερ Μάρκε, πρόεδρος της τράπεζας Sparkasse, του ανάλογου ταχυδρομικού ταμιευτηρίου στο Bielefeld, την μεγαλύτερη πόλη της περιοχής.

»ΤΟ ίδιο κάνουν και οι επιχειρήσεις μας.» Η Γερμανία μπορεί να έχει αναδιαρθρώσει το  επιχειρηματικό της μοντέλο τα τελέυταία χρόνια αλλά ο βασικός της σκελετός παραμένει ο ίδιος και ίσως να μην μπορέι να βρέι μιμητές.

Δύο δεκαετίες πρίν, η χώρα υπέφερε πραγματικά. Η ευφορία της ενοποίησης των δυό γερμανιών το 1990 ακολουθήθηκε από την πιό μεγάλη και  απότομη ύφεση μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Περίπου 500.000 θέσεις εργασίας στη βιομηχανία χάθηκαν. Οι επιχειρήσεις απειλήθηκαν από ένα υπερτιμημένο μάρκο, από την ευελιξία των ασιατών ανταγωνιστών ,από το τεράστιο κόστος της ενοποίησης.

Η οικονομία  της Γερμανίας είχε γίνει άκαμπτη και μη ανταγωνιστική και ο τότε πρόεδρος της  Γερμανλίας-Roman Herzog, πρωτομίλησε για  zeitgeist ,το 1997 , κάνοντας λόγο για  απώλεια του  δυναμισμού της γερμανικής οικονομίας, για  μούδιασμα της κοινωνίας και μια απίστευτη κατάθλιψη των γερμανών πολιτών.

Οι μεταρρυθμιστές τότε μουρμούριζαν για τα στοιχεία του γερμανικού μοντέλου, ζητώντας να καταργηθούν η  επαγγελματική κατάρτιση αλλά και η κεντρική διαπραγμάτευση των μισθών σε επίπεδο συλλογικής σύμβασης εργασίας.

Η αναμόρφωση της γερμ. οικονομίας

Η Γερμανική οικονομία τότε έγινε πιο έυκαμπτη.  Με τον φόβο ότι οι επιχειρήσεις θα  αναθέσουν μέρος της παραγωγής τους στην Ανατολική Ευρώπη τα συνδικάτα των εργαζομένων  παραχώρησαν ευελιξία στους μισθούς και τις ώρες εργασίας τους σε αντάλλαγμα για μεγαλύτερη ασφάλεια και παραμονή στην εργασία.

Το μερίδιο των βιομηχανιών  άρχισε να ανεβάινει  αυξάνοντας από εκείνη την δεκαετία  το γερμανικό ΑΕΠ .

Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, με την ανάπτυξη ακόμα σε χαμηλή ταχύτητα και την ανεργία σε διψήφια ποσοστά, ο τότε καγκελάριος, Γκέρχαρντ Σρέντερ, ένας σοσιαλδημοκράτης, ξεκίνησε ένα νέο γύρο από εξαντλητικές θεραπέιες στην γερμανική οικονομία. Με μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας μειώθαηκαν τα επιδόματα ανεργίας και απελευθερωνόταν η ευέλικτη, προσωρινή εργασία.

Το 2005,  με την εκλογή της στην καγκελαρία η κ Άνγκελα Μέρκελ αύξησε το όριο ηλικίας συνταξιοδότησης από τα 65 στα 67 και τροποποίησε το σύνταγμα απαιτώντας από τις πολιτειακές και ομοσπονδιακές κυβερνήσεις των κρατιδίων να μειώσουν τα διαρθρωτικά ελλείμματα των προϋπολογισμών τους κοντά στο μηδέν.

( Αυτό αργότερα αποτέλεσε  και το πρότυπο για μια πανευρωπαϊκή συμφωνία μέσα στους κόλπους της Ε.Ε).

Οι γερμανοί πολιτικοί που έκοψαν και τεμάχισαν τα ιερά και απαραβίαστα μέχρι τότε εργατικά δικαιώματα και οφέλη από τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας δημιούργησαν μεγάλη εισοδηματική ανισότητα.

Όμως η λογική τους ήταν ότι το έκαναν για να αυξήσουν την απασχόληση. Ο πυρήνας των εργαζομένων στη βαριά βιομηχανία, ο μυς πίσω από την κατασκευαστική δύναμη της Γερμανίας , δεν έδειξε να επηρεάζεται άμεσα.

Με τις  χαμηλά αμειβόμενες, επισφαλείς θέσεις εργασίας οι Γερμανοί πέτυχαν άμεση μείωση του κόστους των υπηρεσιών, πράγμα που καθιστούσε ευκολότερο για τους εργαζόμενους της βαριάς βιομηχανίας  να δεχτούν μέτριες μισθολογικές αυξήσεις αν δεν ήθελαν να ζήσουν το σοκ της ανεργίας, επισημαίνει  ο  καθηγητής Hassel Anke ,της Σχολής Διακυβέρνησης Hertie , στο Βερολίνο.

Το γερμανικό μοντέλο γράφει ο Εκόνομιστ βασίζεται, θεμελιώθηκε και χρονολογήται σε μια μακρά περίοδο κρίσεων που δεν παρουσιάστηκαν μόνο μετά την ολοκλήρωση της  ενοποίησης των δυό γερμανιών.

Μια μακρά ύφεση που αρχίσε το 1873 και κράτησε 23 χρόνια μέχρι τελικά ο Βίσμαρκ να  κατάφερει να μετατρεψει τη Γερμανία  σε ένα ενιαίο κράτος  αλλά και όλες οι άλλες κρίσεις,μεταξύ αυτών και δύο παγκόσμιοι πόλεμοι έχουν  σημαδέψει και έχουν κάνει πιο προσεκτικούς τους Γερμανούς.

Τα επακόλουθά όλων αυτών των υφέσεων και  ολοκληρωτικών καταστροφών που έζησαν οι Γερμανοί ήταν να  κατεβάσει η κούτρα τους νέες ιδέες για το πώς κεφαλαίο, εργασία και  κράτος θα πρέπει να συνεργάζονται αρμονικά για να επιβιώσουν.

Ένας νόμος του 1884, που δημιουργήσε ένα διπλό  σύστημα εταιρικής διακυβέρνησης και εφαρμόζεται ακόμη και σήμερα, καθιστά υπόλογους το ΔΣ κάθε εταιρείας σε ένα ξεχωριστό εποπτικό συμβούλιο, με εποπτικές αρχές τους  τραπεζίτες- οι οποίοι παρέχουν τα κεφάλαια- αλλά και  επιστήμονες οι οποίοι καλούνται για να γνωμοδοτήσουν.

Το σύστημα επαγγελματικής κατάρτισης,το οποίο και πρωτοσυστάθηκε κατά το 1880, έδωσε νέα παραγωγή χημικών προϊόντων και μηχανημάτων με  εξειδικευμένους και αφοσιωμένους εργαζόμενους.

Ο Μπίσμαρκ ίδρυσε και το κράτος πρόνοιας για να μπορούν εν μέρη οι Γερμανοί να καλύπτουν τις ανάγκες τους. Ο τρόπος που  λειτούργησε το σύστημα ασφάλισης και υγείας της χώρας απαίτησε την συνεργασία κεφαλαίου και  εργασίας με τέτοιο τρόπο που σχεδόν έναν αιώνα αργότερα, οι εργαζόμενοι εκπροσωπούνται και σήμερα υποχρεωτικά και υπεύθυνα στα εποπτικά συμβούλια των μεγάλων επιχειρήσεων.

Η «συντονισμένη γερμανική οικονομία της αγοράς» έχει αντέξει μια δικτατορία, δυό παγκόσμιους πολέμους, επαναστάσεις αλλά ακόμη και την παγκοσμιοποίηση.

Πήρε βραβείο εμπιστοσύνης, βασιζόμενη στην αρχή ότι κανείς δεν θα «κάνει κατάχρηση της ελευθερίας του» για να αρπάξει ότι μπορεί, λέει ο Werner Abelshauser, ένας ιστορικός της οικονομίας στο Πανεπιστήμιο του Μπίλεφελντ.

Τα στοιχεία δείχνουν ότι είναι τόσο καλή η επίβλεψη και η προσπάθεια στις γερμανικές εταιρείες που θα ήταν πολύ δύσκολο να αντικατασταθούν από οποιοδήποτε άλλο αλλοδαπό στοιχείο. (Οutsourcing)

Η εμπιστοσύνη και ο συντονισμός μπορεί να είναι εθνικές ιδιότητες και αρετές της Γερμανίας, αλλά οι ρίζες τους βρίσκονται  συνήθως  τοπικά. Πριν από τον Μπίσμαρκ,  στις επαρχίες της Γερμανίας, οι ηγεμόνες καθόριζαν τις  τύχες στις πρώτες τοπικές βιομηχανίες.

Στη Μεγάλη ψηφοφορία  που έγινε το 1678 στο Βρανδεμβούργο οι ηγεμόνες έδωσαν στο Bielefeld το προνόμιο της πιστοποίησης της ποιότητας των τοπικών λινών, επιβεβαιώνοντας τη θέση του ως κέντρο για το εμπόριο κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων.

Αιώνες αργότερα η Beckhoff  και οι πελάτες της δημιούργησαν ασυναγώνιστα μηχανήματα και προιόντα για τη βιομηχανία επίπλων, επεκτείνοντας τις επιχειρήσεις τους παραλληλα με την εξαγωγή  κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων.

Δεκάδες άλλες περιοχές της Γερμανίας μπορούν επίσης να διηγηθούν παρόμοιες ιστορίες για ένα συγκεκριμένος κομμάτι παραγωγής στο οποίο εξειδικεύτηκαν, και οι εξειδικεύσεις τους αυτές έχουν γίνει μέρος της σύγχρονης επιτυχίας της χώρας.

Σε μια λίστα με 100 ομάδες που μελέτησε το Ευρωπαϊκό Παρατηρητήριο Cluster για το μέγεθός τους, το επίπεδο της εξειδίκευσης και της θέσης τους σε «καινοτόμες περιφέρειες», η Γερμανία καταλαμβάνει τις 30 από τις 100 θέσεις.

Η Γερμανία πειραματίστηκε αρκετά με την αμερικανικού τύπου τυποποιημένη παραγωγή κατά τη διάρκεια και μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και αυτός ήταν ένας λόγος για τον οποίο εισήγαγε ανειδίκευτους εργάτες  από την Τουρκία και αλλού.

Η σειρήνα από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού (ΗΠΑ) στις δεκαετίες  του 1990 και του 2000, παρότρυνε και πάλι τη χώρα να απελευθερώσει  τις υπηρεσίες της  και να μεγιστοποιήσει τα μερίδια κερδών στους μετόχους των γερμανικών επιχειρήσεων. Όταν πάλι η οικονομική κρίση άρχισε να χτυπάει τις πόρτες της,  η Γερμανία ακολούθησε το μοντέλο της συναίνεσης  για να μην οπισθοδρομήσει, λέει ο Γκούσταβ Χορν, ειδικός επιστήμονας από το Ινστιτούτο Μακροοικονομικής Πολιτικής.

Ο Hans Beckhoff, το αφεντικό της εταιρείας αυτοματισμού που φέρει και το όνομά του φαινεται να  είναι ένα ντεμοντέ άτομο. ΚΑΙ αν πάρετε την προσέγγιση και την σχέση του με τον δανεισμό και το χρέος θα τον πείτε και παλιομοδίτη. Ο Hans Beckhoff είναι εναντίον του χρέους. Οι επενδύσεις στην εταιρεία του χρηματοδοτούνται  αποκλειστικά από τον ίδιο και τα τρία αδέλφια του, που είναι και οι μόνοι μέτοχοι.

O Hans Beckhoff δέιχνει στην Μέρκελ που θέλει να μάθει

Το ίδιο κάνουν και στην κοντινή Miele, μια εταιρεία κατασκευής εξοπλισμού κουζίνας  και οικιακών συσκευών, με ιστορία 113 χρόνων και  ετήσιες πωλήσεις της τάξης των 3 δις €.

Miele

Αυτός ο τρόπος δεν είναι και  ο πιο αποτελεσματικός για να τρέξει και να αναπτυχθεί μια εταιρεία. Οι βιομηχανίες αυτές  θα μπορούσαν να ενισχύσουν τα προ φόρων κέρδη  τους με διάφορους  επενδυτικούς τρόπους, σημειώνει ο Armin Schmiedeberg ,της Bain, μιας εταιρείας  χρηματοοικονομικών συμβούλων. Αλλά αυτοί δεν το κάνουν.

Το θέμα δεν είναι η μεγιστοποίηση των βραχυπρόθεσμων κερδών, λέει ο Markus Miele, διευθύνων σύμβουλος στην Miele, αλλά να στοχεύσουμε  σε αυτό  που θέλουμε να έιναι η εταιρέια  όταν θα παραδώσουμε στην επόμενη γενιά.

Η  φιλοδοξία για απόκτηση περισσότερων αγαθών, λέει ο κ. Beckhoff, είναι σχετική με το τι διαθέτει κανείς για να ξοδέψει.

» Και οι οικογένειες πίσω από το Mittelstand ζουν με  ένα αποδεκτό, σεμνό και υγιή τρόπο» .

Ίσως αυτές οι αρχές κάνουν και σε μεγάλο βαθμό την χώρα  να  έχει τόσο αφοσιωμένους και καταρτισμένους εργαζομένους και να είναι τόσο δυνατή στην παραγωγή.

Περίπου το ήμισυ των  μαθητών Λυκείου κάνει διπλή εκπαίδευση σε ένα από τα 344 επαγγέλματα, από το βυρσοδέψη έως και τον οδοντοτεχνίτη.

Πολλά από τα μαθήματα καθορίζονται από τα συνδικάτα και τις ομοσπονδίες εργοδοτών. ΟΙ πολιτειακές και τοπικές κυβερνήσεις παρέχουν τα σχολεία όπου οι μαθητευόμενοι εκπαιδέυονται . Στα εμπορικά επιμελητήρια και τις βιομηχανίας δίνουν τις εξετάσεις. Όταν οι ξένοι ρωτούν γιατί η ανεργία των νέων είναι τόσο χαμηλή (μόλις 8,2% σε σύγκριση με 50,5% στην Ισπανία), οι Γερμανοί το αποδίδουν στο διπλό εκπαιδευτικό σύστημα μάθησης και εμπειρίας.

Παρολα αυτά  οι νέοι Γερμανοί φαίνεται ότι ακόμη δεν έχουν πειστεί. Μόλις το ένα πέμπτο των μαθητών Λυκείου επιλέγει ως πρώτη επιλογή την διπλή μαθησιακή εμπειρία, λέει ο Swen Binner του εμπορικού επιμελητηρίου του Μπίλεφελντ .   Και ενώ η ζήτηση για δεξιότητες αυξάνεται ο αριθμός των ατόμων που εγκαταλείπουν το σχολείο για να αποκτήσουν εργασιακή εμπειρία  και επαγγελματική εκπαίδευση στην OWL πέφτει κατά 2% το χρόνο.

Η Beckhoff προσφέρει τώρα «ακαδημαϊκή μαθητεία», συνδυάζοντας την χειρωνακτική εμπειρία με  την μελέτη σε τεχνικό πανεπιστήμιο.

Η σχέση μεταξύ της ιδιοκτησίας και του εκπαιδευμένου εργατικού δυναμικού δεν είναι χωρίς συγκρούσεις, αλλά βασίζονται σε ένα πλαίσιο διακυβέρνησης που τους επιτρέπει να συνεννοούνται συνεχίζοντας να παρέχουν ευελιξία στις επιχειρήσεις. Στο μέταλλο και στον ηλεκτρολογικό κλάδο, στην καρδιά δηλαδή της γερμανικής  παραγωγής, οι κλαδικές συμβάσεις εργασίας διευθετούνται με βάση τις συμβάσεις εργασίας σε ολόκληρη την γερμανική  βιομηχανία .

(Οι γερμανοί επιλύουν τις διαφορές τους λαμβάνοντας σοβαρά υπόψιν και το πρόβλημα του »outsourcing». )

Γνωρίζοντας τι ζυμωτό

Οι επιχειρηματίες της OWL είναι πεπεισμένοι ότι η παγκόσμιες τάσεις θα συνεχίσουν τον δρόμο τους. 5 δις άνθρωποι  από τις αναπτυσσόμενες χώρες μπορεί εύλογα να φιλοδοξούν να ενταχθούν στο 1 δισεκατομμυρίο που είναι ήδη πολύ μακριά  και βαδίζει εδώ και χρόνια τον δρόμο της ανάπτυξης, λέει ο κ. Beckhoff.

Όμως Θα χρειαστεί χρόνος και αρκετή τεχνολογία και μηχανική για να γίνει αυτό πραγματικότητα ,χωρίς την καταστροφή του περιβάλλοντος και τις συγκρούσεις για τους φυσικούς πόρους. Τέτοιες προκλήσεις θα προσφέρουν όλο και περισσότερες  ευκαιρίες για τους κατασκευαστές.

Δεδομένου ότι η αεροδιαστημική βιομηχανία στρέφεται σε νέα υλικά, όπως  το τιτάνιο και οι κατασκευαστές αυτοκινήτων αλλάζουν και συρρικνώνουν συνεχώς  τις μηχανές τους με παράλληλη  ενίσχυση της αποτελεσματικότητας τους, οι  κατασκευαστές εργαλειομηχανών θα  αναγκαστούν να απευθυνθούν σε καινούργιες  αγορές.

Και  αυτό ενώ οι παλιές αγορές συνεχώς θα εξελίσσονται καθώς μεγαλώνουν. Μια εταιρεία κατασκευής εξοπλισμού ψησίματος κοντά  στο Μπίλεφελντ, η WP Kemper, , αναμένει ότι η ζήτηση για τη ζύμη παραγωγής άρτου θα διπλασιαστεί την επόμενη δεκαετία, καθώς οι καταναλωτές στις αναπτυσσόμενες χώρες  διευρύνουν τη διατροφή τους. Η νέα γενιά των αρτοποιών δεν είναι αρκετά εξοικειωμένη με τα μυστικά του ζυμώματος, έτσι με το αυτοματισμό της Kemper και την κατασκευή ενός έξυπνου ζυμωτηρίου θα ξέρουν πότε είναι έτοιμη η ζύμη.

Πολλές μικρομεσαίες γερμανικές επιχειρήσεις( Mittelstand ) αποτελούν ακόμη ολιγοπώλια, υποστηρίζει ο κ. Schmiedeberg, καταλαμβάνοντας τις  θέσεις τους στις αγορές τόσο στενά, που είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρουν ανταγωνιστές.

Οι γερμανικές  εταιρείες υπερασπίζονται τα μερίδια των πωλήσεών τους με τις δικές τους υπηρεσίες συντήρησης και τα δίκτυα αποκλειστικών αντιπροσώπων και συνεργατών χτίζοντας τις πωλήσεις τους όπως η Beckhoff και δημιουργώντας ένα δίχτυ προστασίας σε αντίθεση με τις πρακτικές των μη-Γερμανών ανταγωνιστών της .

Το επόμενο στάδιο είναι η «σταθερή προστιθέμενη αξία», στην οποία το προϊόν στηρίζεται περισσότερο στο αποτέλεσμα που θέλει ο πελάτης παρά στο αγαθό που παράγεται.  Ο Wolf Heiztechnik από την Βαυαρία αναπτύσσει μια σύμβαση βάσει της οποίας πωλεί μόνο υπηρεσίες για τον  έλεγχο της θερμοκρασίας και όχι εξοπλισμούς θέρμανσης.

«Κάθε κινεζική βιομηχανία μπορεί να δημιουργήσει προϊόντα και θερμαντικές συσκευές όμως δεν μπορεί ακόμη να προσδώσει στο προϊόν της μια  σταθερή προστιθέμενη αξία, λέει ο Καρλ Λιχμπάου του IW Consult, μιας εταιρείας συμβούλων. Το μερίδιο της  μεταποιητικής βιομηχανίας και των υπηρεσιών  καταλαμβάνει πλέον ένα ξεγυρισμένο 30%  επί του γερμανικού ΑΕΠ.

Σε μέρη όπως το Bielefeld, το μέλλον μοιάζει σαν προέκταση του παρελθόντος. Δεν αλλάζει τίποτα εύκολα και όταν κάτι χρειαστεί να αλλάξει υπάρχουν εκεί τα κατάλληλα  θεσμικά όργανα για να βοηθήσουν. Όπως έγινε με ένα τμήμα του Πανεπιστημίου  Εφαρμοσμένων Επιστημών του Bielefeld  που το κράτησε ανοικτό η τοπική βιομηχανία προσπαθώντας να εξιτάρει το ενδιαφέρον των μαθητών για να μην κλείσει.

ΕΙΝΑΙ η  OWL, μια νέα πρωτοβουλία από τους κατασκευαστές μηχανών, αυτοκινήτων και των προμηθευτών ηλεκτρονικών επιχειρήσεων, που στρατολογεί τα πανεπιστήμια για  να προσθέσουν ευφυΐα σε τοπικά προϊόντα, όπως το έξυπνο ζυμωτήριο του Kemper.

Η συμβουλή του βιομηχάνου Μπεκοφ προς τους πολιτικούς;

Να μην σπάσει αυτή η αλυσίδα, αυτός ο συνεκτικός κρίκος μεταξύ βιομηχάνων , τοπικών φορέων και σπουδαστικής νεολαίας που έχει κάνει ασυναγώνιστη την γερμανική βιομηχανία.

Τελικά τι μπορεί να μάθουν οι άλλες χώρες από την Γερμανία;

Η πλατφόρμα για την επιτυχία της Γερμανίας παρουσιάζει μια επικίνδυνη ομοιομορφία. Οχήματα, μηχανήματα, ηλεκτρονικές συσκευές και τα χημικά προϊόντα αντιπροσωπεύουν περισσότερο από το ήμισυ των εξαγωγών της χώρας και  χάρη στις εξαγωγές βασίστηκε σχεδόν η ανάπτυξή  τής από το 2001 έως το 2007.

Οι αισιόδοξοι πιστεύουν ότι η  Γερμανία μπορεί να διατηρήσει το μερίδιό της στο παγκόσμιο εμπόριο το οποιό και έχει σχεδόν διπλασιαστεί σε σχέση με την παγκόσμια παραγωγή και να παραμείνει ανταγωνιστική.

Αλλά αυτό είναι ένα μεγάλο στοίχημα για ένα συγκεκριμένο κομμάτι της οικονομίας της χώρας. Η απασχόληση στον κατασκευαστικό τομέα έιναι λιγότερο από το ένα πέμπτο του συνόλου της γερμανικής οικονομίας.

ΣΤΟ άλλο τμήμα της οικονομίας, αυτό που δεν αποβλέπει στις εξαγωγές η  Γερμανία είναι σε κρίσιμη κατάσταση.

Οι καχεκτικές γερμανικές υτπηρεσίες  συμπιέζουν τα εισοδήματα και τις επενδύσεις.

Ο ΟΟΣΑ προβλέπει ότι, καθώς ο πληθυσμός γερνάει, η δυνητική ανάπτυξη θα μειωθεί, πέφτοντας κάτω από 1% μέχρι το 2020.

Το βασικό πρόβλημα είναι η αύξηση της παραγωγικότητας στον τομέα των υπηρεσιών και η αύξηση των μισθών στον τομέα αυτό, λέει ο κ. Tilford της CER.

Η Γερμανία θα μπορούσε να κάνει πολλά περισσότερα για να ζωντανέψει την εγχώρια ζήτηση. Η περαιτέρω απελευθέρωση των επαγγελματικών υπηρεσιών θα ενισχύσει την παραγωγικότητα και τις επενδύσεις ενώ αν αρθούν και τα εμπόδια για τις γυναίκες που εργάζονται  και περικοπεί  το καθεστώς παροχών του περίφημου γερμανικού κράτους πρόνοιας η οικονομία θα αναζωογονηθεί.

Ο κ. Tilford βρίσκει «εκπληκτικό» ότι μια χώρα με ένα πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών τόσο μεγάλο όσο αυτό της Γερμανίας, να  επιμένει στην δημοσιονομική πειθαρχία και την εξισορρόπηση του προϋπολογισμού της.

Η δημογραφική πτώση θα μπορούσε αρχικά να είναι μια ευλογία, μεταφέροντας την εξουσία στους  εργαζομένους, με την επακόλουθη αύξηση του κόστους εργασίας για την τόνωση της εγχώριας ζήτησης.

Η ένωση υπηρεσιών Βέρντι κατάφερε μια αύξηση 6,3% των αποδοχών των εργαζομένων που ανήκουν στο συνδικάτο της από τις ομοσπονδιακές και τοπικές κυβερνήσεις τον περασμένο μήνα. Στον τομέα της μηχανικής, όπου οι συνομιλίες είναι ακόμη σε εξέλιξη, οι διοικήσεις αντιμετωπίζουν τις δυναμικές απαιτήσεις των συνδικάτων.

Η εγχώρια ζήτηση φέτος στην Γερμανία αναμένεται να παράσχει σχεδόν όλην την ανάπτυξη του τρέχοντος έτους, επειδή οι εμπορικοί εταίροι της Γερμανίας από τις άλλες χώρες της Ε.Ε βρίσκονται σε κακή οικονομική κατάσταση.

Κάθε ηγέτης από τις χώρες τις Ε.Ε προσπάθησε να  μιμηθεί κάτι από αυτό που έκανε η Γερμανία,  όπως η αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης στην Γαλλία  ή οι περικοπές στις δαπάνες για την κοινωνική ασφάλιση που προσπαθέι να πέτύχει ο Σαρκοζί

Το πρόγραμμα συντριβής της Νότιας Ευρώπης, με τις διαρθρωτικές μεταρρύθμισεις είναι εν μέρει εμπνευσμένο από τη Γερμανία. Το διπλό  σύστημα μπορεί να είναι εξαγώγιμο, αλλά όχι βεβαίως για να εφαρμοστεί σε μία νύχτα.

Αλλά είναι ένα άλλο θέμα  να υπερέχει κανείς στην παραγωγή high-end αγαθών και άλλο πράγμα επιχειρήσεις και συνδικάτα στις υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε να ασκούν ρόλους που το γερμανικό μοντέλο έχει μάθει να επεξεργάζεται και να εφαρμόζει για περισσότερο από έναν αιώνα.

Κατά τη διάρκεια της κρίσης,γράφει ο Εκόνομιστ η Ιταλία εισήγαγε το σύστημα της ευέλικτης εργασίας, όπως η Γερμανία, αλλά τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά: οι ιταλικές επιχειρήσεις και οι εργαζόμενοί τους δεν θα μπορούσε να μιμηθούν την  ευελιξία  στην αγορά της Γερμανίας.

Η Γερμανία μπορεί να έχει να  προσφέρει μαθήματα στη υπόλοιπη Ευρώπη όμως  η ουσία του γερμανικού μοντέλου, έχει τις ρίζες του πολύ βαθιά για  να  μπορούν να αντιγραφούν με ευκολία.

Aπό τον ΕCONOMIST

What Germany offers the world

Advertisements
Ετικέτες: ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: