Want to buy a piece of a Greek Island?


protothema.gr

H ελληνική κρίση και τα σχέδια της κυβέρνησης για πώληση δημόσιας περιουσίας δημιουργεί «χρυσές» ευκαιρίες για αγορά τμημάτων ελληνικών νησιών και κρατικών ακινήτων γενικότερα, από ξένους επενδυτές, γράφει η … Wall Street Journal.

Στο δημοσίευμα με τίτλο «Θέλετε να αγοράσετε ένα κομμάτι ελληνικού νησιού;» επισημαίνεται ότι η κυβέρνηση της Ελλάδας ετοιμάζεται να πουλήσει δημόσια περιουσία ύψους 42,9 εκατ. δολαρίων (30 δισ. ευρώ), με στόχο τη μείωση του υπέρογκου δημόσιου χρέους της.

Προς πώληση ενδέχεται να διατεθούν το Καζίνο της Πάρνηθας, ξενοδοχεία, ακόμα και ένα πολυτελές θέρετρο με γήπεδο γκολφ στη Ρόδο, αναφέρεται.

Η Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου έχει μία λίστα που περιλαμβάνει 75.000 κρατικά ακίνητα, με την κοινοπραξία να έχει επιφορτίσει την Εθνική Τράπεζα να προωθήσει την πώληση 20-30 ακινήτων τους προσεχείς μήνες, σύμφωνα με τον γενικό διευθυντή του τμήματος ακινήτων της ΕΤΕ, Αριστοτέλη Καρυστινό. Το ΔΝΤ εκτιμά ότι περίπου 15 δισ. ευρώ μπορούν να εξασφαλισθούν από πωλήσεις κρατικής περιουσίας.

Το άρθρο συνεχίζει τονίζοντας ότι η Ελλάδα ελπίζει να προσελκύσει ξένους επενδυτές για τη δημιουργία μοντέρνων θερέτρων και οικιστικών κοινοτήτων για ξένους τουρίστες.

Το δημοσίευμα καταλήγει, τονίζοντας ότι όποιο κι αν είναι το επόμενο βήμα της Ελλάδας αναφορικά με τις ιδιωτικοποιήσεις, είναι σημαντικό το πώς θα χειριστεί η Αθήνα τις πρώτες προσφορές που θα της παρουσιαστούν.

http://online.wsj.com/article/SB10001424052702304563104576357240646607566

Πώς μπορεί να σπάσει ο φαύλος κύκλος της ανεργίας


TO BHMA – THE NEW YORK TIMES

Η ανεργία είναι μια τρομερή «επιδημία» που πλήττει μεγάλο μέρος του δυτικού κόσμου. Σχεδόν 14 εκατ. Aμερικανοί είναι άνεργοι και πολλά εκατομμύρια ακόμη δουλεύουν είτε σε εργασίες μερικής απασχόλησης είτε σε δουλειές που δεν ανταποκρίνονται στα προσόντα τους. Μερικές ευρωπαϊκές χώρες τα πηγαίνουν ακόμη χειρότερα: 21% των ισπανών εργατών είναι άνεργοι.

Και η κατάσταση δεν δείχνει να βελτιώνεται. Πρόκειται για μια τραγωδία δίχως τέλος – και, σε ένα λογικό κόσμο, η πρώτη μας οικονομική προτεραιότητα θα ήταν να δώσουμε ένα τέλος σε αυτήν την τραγωδία.

Ομως ένα περίεργο πράγμα συνέβη στον πολιτικό μας διάλογο: και στις δυο πλευρές του Ατλαντικού, οι πολιτικοί «παίκτες» συμφώνησαν ομόφωνα ότι δεν μπορεί (ή δεν πρέπει) να γίνει κάτι σχετικά με την ανεργία. Έτσι, αντί για μια αποφασιστική στάση ενάντια σε αυτή την πηγή βασάνων και την οικονομική σπατάλη, το μόνο που ακούμε είναι περισσότερες δικαιολογίες για την αδράνεια των υπευθύνων, αμπαλαρισμένες με μια φρασεολογία «σωφροσύνης» και «υπευθυνότητας».

Κάποιος πρέπει επιτέλους να πει το αυτονόητο: το να εφευρίσκεις διαρκώς δικαιολογίες ώστε να αποφύγεις να αντιμετωπίσεις την ανεργία δεν είναι ούτε υπεύθυνο ούτε σώφρον. Πρόκειται αντίθετα για μια νοσηρή απόρριψη της ευθύνης.

Για τι είδους δικαιολογίες μιλάω; Καταρχάς για την δημοσίευση, την προηγούμενη εβδομάδα, μιας έκθεσης οικονομικών προβλέψεων του Οργανισμού για την Οικονομική Συνεργασία και Ανάπτυξη (ΟΟΣΑ). Ο ΟΟΣΑ είναι βασικά μια διακυβερνητική «δεξαμενή σκέψης» (think tank) που αντικατοπτρίζει την «κοινή λογική» της ευρωπαϊκής πολιτικής ελίτ.

Τι λέει λοιπόν ο ΟΟΣΑ σχετικά με την υψηλή ανεργία στις χώρες μέλη του; «Η δυνατότητα ελιγμών ώστε να αντιμετωπιστούν αυτές οι περίπλοκες προκλήσεις με πρακτικές μακροοικονομίας έχει σχεδόν εξαντληθεί», διακήρυξε ο γενικός γραμματέας του οργανισμού, συμβουλεύοντας τις χώρες αυτές να επικεντρώσουν το ενδιαφέρον τους σε μακροπρόθεσμες «δομικές» μεταρρυθμίσεις με μικρή μόνο επίδραση στα τρέχοντα επίπεδα απασχόλησης.

Πως όμως γνωρίζουμε ότι όντως δεν υπάρχει άλλος «χώρος» ώστε να αντιμετωπιστούν αυτές οι περίπλοκες προκλήσεις «με πρακτικές μακροοικονομίας»; Ο γενικός γραμματέας του οργανισμού δεν μας το είπε, ενώ η ίδια η έκθεση δεν προτείνει τρόπους αντιμετώπισης της κρίσης στην απασχόληση. Αντιθέτως, το μόνο που κάνει είναι να υπερτονίζει τους κινδύνους μιας αποχώρησης από τις «ορθόδοξες» πολιτικές.

Αλλά, πάλι, ποιος μιλάει πλέον σοβαρά για την δημιουργία νέων θέσεων εργασίας αυτές τις ημέρες; Σίγουρα όχι το Ρεπουμπλικανικό κόμμα, που νοιάζεται μόνο για περικοπές φόρων και απορύθμιση- ούτε αλλά ούτε και η κυβέρνηση Ομπάμα, που ουσιαστικά έχει «θάψει» το όλο θέμα εδώ και ενάμιση χρόνο.

Το ότι όμως οι φορείς της εξουσίας δεν μιλούν για θέσεις εργασίας, δεν σημαίνει πως δεν μπορεί να γίνει τίποτα γι’ αυτές. Θυμηθείτε πως οι άνεργοι δεν έχουν μείνει χωρίς δουλειά επειδή δεν επιθυμούν να εργαστούν διότι τους λείπουν οι απαραίτητες δεξιότητες. Τίποτε κακό δεν συμβαίνει με τους εργαζόμένους μας – θυμηθείτε πως πριν τέσσερα χρόνια η ανεργία ήταν μόλις 5%.

Ο πυρήνας του οικονομικού μας προβλήματος είναι το χρέος, κυρίως τα ενυπόθηκα χρέη των νοικοκυριών, που συσσωρεύτηκε στα χρόνια της «φούσκας» την περασμένη δεκαετία. Και τώρα που η «φούσκα» αυτή έσκασε, το χρέος λειτουργεί ως ένα μεγάλο βαρίδι που καθυστερεί την οικονομία μας, εμποδίζοντας την ανάκαμψη της απασχόλησης. Αν συνειδητοποιήσουμε πως η συσσώρευση του ιδιωτικού χρέους είναι το πραγματικό πρόβλημα, θα διαπιστώσουμε πως υπάρχουν αρκετά πράγματα που μπορούμε να κάνουμε γι’αυτό.

Για παράδειγμα, θα μπορούσαμε να έχουμε ομοσπονδιακά προγράμματα που θα χρησιμοποιούσαν τους σημερινούς άνεργους σε χρήσιμα δημόσια, όπως η επισκευή των δρόμων μας: τα εισοδήματα αυτά θα διευκόλυναν την αποπληρωμή των χρεών από τα νοικοκυριά. Θα μπορούσαμε να προωθήσουμε ένα σοβαρό πρόγραμμα τροποποίησης των υποθηκών, ώστε να μειωθούν τα χρέη των προβληματικών νοικοκυριών προς τις τράπεζες. Θα μπορούσαμε επίσης να επαναφέρουμε τον πληθωρισμό στο επίπεδο του 4% που έφτασε κατά τη δεύτερη θητεία της κυβέρνησης Ρέιγκαν, ένα νούμερο που θα συντελούσε στην ελάφρυνση του ιδιωτικού χρέους.

Υπάρχουν λοιπόν τρόποι να υποχωρήσει η ανεργία. Ισως είναι ανορθόδοξοι, αλλά ανορθόδοξα είναι και τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε. Και όλοι όσοι μας προειδοποιούν για τυχόν κινδύνους από την υιοθέτηση τέτοιων μεθόδων, θα πρέπει να μας εξηγήσουν γιατί αυτό το ρίσκο πρέπει να μας ανησυχεί περισσότερο από τα βέβαια βάσανα που θα φέρει η αδράνεια μας.

Γνωρίζω βέβαια ότι θα υπάρξουν σοβαρά πολιτικά εμπόδια, αν προωθήσουμε ενεργά κάποια από τα παραπάνω μέτρα. Είναι βέβαιο πως στις ΗΠΑ κάθε προσπάθεια αντιμετώπισης της ανεργίας θα προσκρούσει σε ένα πέτρινο τείχος που ορθώνει η αντιπολίτευση των Ρεπουμπλικάνων. Αυτός όμως δεν είναι λόγος να σταματήσουμε να ασχολούμαστε με το ζήτημα. Κι εγώ άλλωστε, ξανακοιτώντας τα γραπτά μου του τελευταίου έτους, βλέπω πως έχω «αμαρτήσει»: καλός είναι ο πολιτικός ρεαλισμός, αλλά η αλήθεια είναι πως έχω προτείνει πολύ λίγα συγκεκριμένα μέτρα που θα πρέπει να λάβουμε για να αντιμετωπίσουμε το σοβαρότερο μας πρόβλημα.

Οπως το βλέπω εγώ, αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις έχουν περιπέσει σε μια κατάσταση επιτηδευμένης «ανημποριάς» σχετικά με το θέμα της ανεργίας: όσο περισσότερο αποτυγχάνουν να κάνουν κάτι για την ανεργία, τόσο περισσότερο πείθουν εαυτούς ότι δεν υπάρχει τίποτε που να μπορούν να κάνουν για να λύσουν το πρόβλημα. Όλοι εμείς όμως που γνωρίζουμε περισσότερα γι’ αυτό το ζήτημα, πρέπει να κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας για να σπάσουμε αυτόν τον φαύλο κύκλο.

http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=403771

Αντιμνημονιακοί δημοσιογράφοι οι Αυτιάς και Παπαδάκης με 40 και 92.000 ευρώ μηνιαίως


Αυξήθηκαν οι αντιμνημονιακοί δημοσίογράφοι-τηλεπαρουσιαστές στην ελληνική τηλεόραση με την προσθήκη και του Γιώργου Αυτιά.

Ο ταλαίπωρος-απλήρωτος Αυτιάς, αφού ξενιτεύτηκε για λίγο είς την μαρτυρικήν Μεγαλόνησο, ξαναβγήκε στις επάλξεις της αθηναικής πρωινής ενημέρωσης γερά, για να πάρει των παππούδων τα μυαλά.

Ο Αυτιάς σήμερα φιλοξένησε Καρατζαφέρη και τον γνωστό συνταγματολόγο, που βγάινει συνεχώς στα κανάλια και διαμαρτύρεται πως του κόψαν την σύνταξη, κύριο Μπέη.

Αύριο  (σήμερα) κατά πάσα πιθανότητα ο Γιώργης ο Αυτιάς θα φιλοξενήσει τον πολυαγαπημένο του εκ Θεσσαλονίκης και καταδικασμένο απο την δικαιοσύνη , έκπτωτο νομάρχη, Ψωμιάδη.

Την ίδια στιγμή ιδιάιτερο αντιμνημονιακό ρόλο, κόντρα στην αντιλαική κυβερνητική πολιτική, φιλοδοξέι να διαδραματίσει ο πανίσχυρος παρουσιαστής της πρωινής ενημέρωσης του ΑΝΤ1 , Γιώργος Παπαδάκης.

Ο Γιωργος Παπαδακης εδώ και πολύ καιρό μας έλεγε πως για όλα φτάιει το γαμημένο το μνημόνιο,για όλα όσα τραβάμε φτάιει η γαμημένη η κυβέρνηση,για όλα όσα γίνονται φτάινε οι αλήτες οι πολιτικοί και ποτέ μα ποτέ οι τηλεαστέρες και οι μεγαλοδημοσιογράφοι,φίλοι κολλητοί και έμμισθοι υπάλληλοι των πολιτικών που μας κυβέρνησαν, των εκδοτών που μας νουθέτησαν,των επιχειρηματιών των μεγάλων ΜΜΕ που έκαναν μπίζνες κρατικοδίαιτες με το κράτος.

Ο Παπαδάκης λοιπόν του λαικού αλλά γεμάτου λαικισμούς, πρωινού του ΑΝΤ1, προτιμά να φιλοξενεί στα παράθυρά του τον συνταγματολόγο κύριο Κασσιμάτη που έιναι και αυτός εναντίον του μνημονίου, όπως ασφαλώς και ο συνταγματολόγος κύριος  Μπέης.

Επίσης ο Παπαδάκης προτιμά αντί του προβληματισμού του πως οδηγηθήκαμε εδώ που φτάσαμε και το ποιοί και πόσοι μας οδήγησαν στο μνημόνιο, εκτό βεβαίως απο τους πολιτικούς,να παίζει και αυτός κάργα αντιμνημονιακή θεματολογία απο την εκπομπή του για την κυβέρνηση και την τρόικα που καταστρέφει αυτήν την χώρα.

Επίσης οι τηλεδημοσιογραφάρες αυτές πάιζουν συχνά πυκνά τον διάσημο μεγάλο μας μουσουργό Μίκη Θεοδωράκη που δικαίως στην μουσική θεωρήται ένας κορυφάιος συνθέτης σε επίπεδο Μπετόβεν, δικάιως επίσης πρέπει να τρέφουμε στο πρόσωπό του σεβασμό για την πολιτική του ιστορία , αλλά η πολιτική και η οικονομία σε καιρούς κρίσης,  έιναι μια πολλή σοβαρή υπόθεση για να την αφήσει κανείς στους μουσικούς.

Και οι δύο δημοσιογράφοι διαγκωνίζονται συχνά μετάξυ τους ποιός θα βγάλει το πιο ακράιο σούπερ-τιτλάκι στο πάνω και στο κάτω μέρος της οθόνης, μπάς και ξυπνήσουν τον λαό που κοιμάται.

To πράττουν χρόνια απο τις εκπομπές τους,δεν το κάνουνε μόνο με το μνημόνιο.

Φωνάζουν συχνά επί αδίκων, για διατάξεις και μέτρα φορολογικά που θα έπρεπε να έπαιρναν οι κυβερνήσεις διαχρονικά για να συμμαζέψουν το άτιμο το κράτος.

Έδειχναν δήθεν πάντα αντίθετοι και αγανακτισμένοι για όσα συμβάινουν στην πατρίδα μας τα τελευταία χρόνια, ξεχνώντας όμως πως οι φίλοι τους,και οι τραπεζίτες τους, και οι εκδότες τους, και οι διαφημιστές τους, μαζί με  τους ιδιοκτήτες ΜΜΕ, ήταν συμμέτοχοι στο αποτέλεσμα που οδήγησε τελικά στο μισητό μνημόνιο.

Αφού διαβάσατε τις παραπάνω γραμμές προσεκτικά, μπορέιτε ύστερα να ανατρέξετε στα παρακάτω link και να πληροφορηθήτε γεμάτοι έκπληξη ότι και οι δύο λαικοί ήρωες της πρωινής ενημέρωσης εισπράτουν εδώ και αρκετά χρόνια απο μερικά χιλιάρικα το μήνα ο καθένας, για να μας κάνουν τα μυαλά πετιμέζι απο τις παπαριές που μας σερβίρουν στην τηλεόραση.

Στον Αυτιάγκουρα χρωστάνε 200.000 ευρώ απο το ΆΛΤΕΡ μας λέει το πρώτο λίνκ που γράφτηκε καμία εικοσαριά ημέρες πρίν.

Δηλαδή 5 μηνάκια απλέρωτος διά 200.000 ευρώ, μας κάνει το ευτελές ποσόν των 40.000 μηνιάιως κολλαριστά.

Τόσα λίγα πάιρνει ή επάιρνε δηλαδή ο Γιώργος για να κάνει την δική του οικονομική πολιτική απο τηλεοράσεως και να  μοιράζει τζάμπα ΛΑΦΚΑ και άλλα καλούδια και παροχές στους συνταξιούχους.

Στο δέυτερο λίνκ ο δημοσιογράφος Γιώργος Παπαδάκης καταγγέλει με μεγάλο πάθος το μνημόνιο, αλλά  επίσης πληροφορούμαστε ότι ο δημοσιογράφος Γιάννης Ντάσκας τον καρφώνει απο το ραδιόφωνο του 9,89 για υποκρισία.

Γιατί;

Mα για τα 92.000 ευρώ που εισπράτει ή εισέπρατε κι αυτός πρίν λίγο καιρό απο τον ANT1 μηνιάιως.

Κατόπιν όλων αυτών εγώ σας λέω πως ψοφάω να βλέπω αντιμνημονιακούς δημοσιογράφους να με ενημερώνουν για την τραγική οικονομική πολιτική της κυβέρνησης και της τρόικας στην χώρα απο την τηλεόραση.

Και είμαι απολύτως σίγουρος πως αυτοί οι δυο σιτεμένοι στάρς μεγαλοδημοσιογράφοι όταν αποκαλύπτουν το κάνουν επειδή νοιάζονται πραγματικά για τον λαό και το χάλι μας, δηλαδή για την πατρίδα.

Μπράβο λοιπόν στα παιδιά!

Xρωστάει 800.000 στον Μάκη και 200.000 στον Αυτιά!

Επίθεση Ντάσκα σε Γιώργο Παπαδάκη, αφήνοντας … – Enimerosi24

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: