Η ταπεινότητα και η περηφάνια του Ιάπωνα


Η ασύλληπτη καταστροφή που έπνιξε αυτό το λαό με τον πανάρχαιο, μέγα πολιτισμό και πιθανότατα το υψηλότερο επίπεδο ανάπτυξης στον κόσμο, ένα και μόνο διδάσκει: ότι όσα κι αν καταφέρει, όποια κι αν είναι τα επιτεύγματά του, ο άνθρωπος δεν μπορεί παρά να παραμένει ταπεινός μπροστά στην ύπαρξη. Και οι Ιάπωνες είναι ακριβώς αυτό: ταυτόχρονα περήφανοι και ταπεινοί στον υπερθετικό βαθμό.


Οι Ιάπωνες, δεν είναι σαν εμάς. Σχήμα οξύμωρο της Ιστορίας είναι ότι ο κορυφαίος εθνολόγος / λαογράφος τους, που το έργο του διδάσκεται στα σχολεία, ο Λευκάδιος Χερν, είναι από τη Λευκάδα. Εκεί, εθνικό μέγεθος. Εδώ, άγνωστη έννοια. Αυτό που έκανε τον ελληνοβρετανό Χερν τόσο μεγάλο στην Ιαπωνία είναι ακριβώς το πόσο βαθιά κατάλαβε τον πολιτισμό τους. Πρώτος εκείνος είδε και κατέγραψε συστηματικά μέσα από τη μελέτη της κληρονομιάς τους το πώς και το πόσο η κουλτούρα τους, η ίδια η ύπαρξή τους, είναι, μεταξύ πολλών άλλων αξιακών πυλώνων, θεμελιωμένες και στην αξία του σεβασμού του άλλου, σε βαθμό πολλές φορές ακατανόητο όχι για τα δικά μας, αλλά ακόμα και για τα δυτικοευρωπαϊκά δεδομένα.

Από πολύ νωρίς οι Ιάπωνες μαθαίνουν να ελέγχουν αυστηρά τα συναισθήματά τους, γιατί δεν θέλουν με αυτά να ταλαιπωρούν κανέναν από τους δικούς τους ανθρώπους. Από παιδιά μαθαίνουν να πνίγουν την έκφραση του πόνου, για να μην τον φορτώνουν, έστω και έμμεσα στους άλλους.

Την ίδια στιγμή, οι έννοιες «κοινό» και «δημόσιο», είναι, στη χώρα του ανατέλλοντος ηλίου, περίπου ιερές. Υπατη αξία της ιαπωνικής ζωής είναι το δημόσιο καθήκον, αυτό που στην πιο στρεβλή ώρα της ιστορίας της Ιαπωνίας οδηγούσε τους πιλότους να γίνονται «καμικάζι» και να πέφτουν μαζικά σε αποστολές αυτοκτονίας στα αμερικανικά αεροπλανοφόρα όταν τους τελείωναν οι βόμβες. Είναι τέτοια η σημασία του καθήκοντος σε αυτή τη χώρα, που ακόμα και ο υπόκοσμός τους – που παντού υπάρχει -, η «μαφία» τους, η διαβόητη «γιακούζα», είναι εμποτισμένη και διέπεται από το δικό της αυστηρότατο σύστημα ευθύνης.

Διαβάστε όλο το άρθρο του Γιώργου Μαλούχου στο ΒΗΜΑ:

http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=389282&h1=true

To τσουνάμι λένε δεν χτυπάει την Ελλάδα. Όμως Κνωσός και Ελίκη, Θουκυδίδης και Ηρόδοτος τους διαψεύδουν


Οι εικόνες απο τον καταστροφικότερο σεισμό πού έπληξε τις βορειοανατολικές ακτές της Ιαπωνίας τα τελευτάια 140 χρόνια με πήγαν συνειρμικά στις ταινίες με τις οποίες το Χόλλυγουντ κόβει εκατομμύρια εισιτήρια απο τα μλόκμπάστερ καταστροφής.

Οι εικόνες με τις διαλυμένες υποδομές ,τα πλοία στην στεριά που τουμπάρουν σαν καρυδότσουφλα,τα χιλιάδες αυτοκίνητα που καταπίνονται απο το νερό,οι εναέριες λήψεις απο τα ελικόπτερα που βλεπαμε σήμερα στους δέκτες μας, έκοβαν την ανάσα.

Οι εικόνες απο την τηλεόραση όταν έιναι τραβηγμένες απο ψηλά ξεγελούν, και δεν μπορούν να δώσουν την πραγματική αίσθηση του  τι συμβάινει κάτω.

Τα πανοραμικά πλάνα με το αεροδρόμιο πλημμυρισμένο στο νερό, οι γέφυρες, οι πολίτες που κουνούσαν τα μαντήλια στις οροφές των κτιρίων δεν ‘έδειχναν πνιγμούς.

Το αύριο για τις πληγείσες περιοχές της Ιαπωνίας θα είναι πολύ χειρότερο απο αυτά που έδειξαν σήμερα οι κάμερες. Ένα αύριο παρόμοιο με το φονικό τσουνάμι που έπληξε τον Ινδικό το 2004 και στοίχισε τις ζωές σε 230.000 ανθρώπους και τον εκτοπισμό εκατοντάδων χιλιάδων απο τις περιοχές που κατοικούσαν.

Οι νεκροί και οι αγνούμενοι σίγουρα θα έιναι μερικές  χιλιάδες.

Οσο καλή και προετοιμασμένη κι αν έιναι η Ιαπωνία για τους σεισμούς τα 9 ρίχτερ και το φονικό τσουνάμι που μπήκε μέσα στις πολέις της άφησε σίγουρα πολλά θύματα.

Από το 426 π.Χ., ο  Θουκυδίδης στην Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου (3.89.1-6)  εξηγούσε χωρίς να ειναι σεισμολόγος  τις αιτίες που προκαλούν τα τεράστια καταταστροφικά τσουνάμι.

Ο θουκυδίδης περιέγραψε τα τεράστια κύματα που χτύπησαν τις ακτές του  Μαλιακού κόλπου ώς άμεση συνέπεια των σεισμών που έπληξαν την περιοχή.

Ο θουκυδίδης υποστήριξε  δικαίως ότι τα θεόρατα κύματα προκαλούνται  απο υποθαλάσσιους σεισμούς , και ότι δεν μπορέι να δωσει άλλη εξήγηση για  το φαινόμενο.

H Κρήτη  και άλλες ελληνικές περιοχές των Κυκλάδων καταστράφηκαν από το τσουνάμι που προκλήθηκε από την έκρηξη του ηφαιστίου της Θήρας γύρω στο 1600 π.Χ.

ΤΟ ηφάιστιο προκάλεσε παλλιροϊκά κύματα και κατέστρεψε τον Μινωικό πολιτισμό στην Κνωσό και αρκετές ακόμα ακμάζουσες πολέις των Κυκλάδων.

Σε μια ηλεκτρονική προσομοίωση, στην οποία συμμετείχαν Έλληνες επιστήμονες του Γεωδυναμικού Ινστιτούτου Αθηνών μαζί με τον καθηγητή Floyd Mckoy του Πανεπιστημίου της Χαβάης, βρήκαν ότι τo τσουνάμι που κατέστρεψε τα παράλια του μινωικού πολιτισμού ήταν ένα  γιγάντιο κύμα  που έφτανε σε ύψος  τα 30 μέτρα.

http://www.bbc.co.uk/history/ancient/greeks/minoan_01.shtml

Αναφορά στα τσουνάμι κανει και ο Ηρόδοτος κατά τη διάρκεια των Περσικών Πολέμων και την πολιορκία της  Ποτίδαιας  το 479 π.Χ.

Ο Έλληνας ιστορικός Ηρόδοτος αναφέρει πως οι επιτιθέμενοι Πέρσες έχασαν μεγάλο μέρος τους στόλου τους  από μια μεγάλη πλημμύρα ή παλίρροια στην αρχαία Ποτίδαια της Χαλκιδικής.

Ο Ηρόδοτος αποδίδει την αιτία της ξαφνικής πλημμύρας στην οργή ​​του Ποσειδώνα.

Το τσουνάμι όμως ήταν και ή αιτία για τον αφανισμό της αρχάιας Ελίκης κοντά στο Άίγιο.


Η εντυπωσιακή σε μέγεθος και απώλειες καταστροφή της πολής  Ελίκης αποτέλεσε παράδειγμα αναφοράς σε μεγάλες φυσικές καταστροφές καθ’ όλη τη διάρκεια της αρχαιότητας, όπως μαρτυρούν οι πολυάριθμες μαρτυρίες των αρχαίων συγγραφέων από τον 4ο αι. π.Χ., όταν συνέβη το γεγονός, μέχρι και τον 10ο αι. μ.Χ.

Ο Κορινθιακός Κόλπος κατατάσσεται  στις πλέον σεισμογενείς και ικανές να γεννήσουν τσουναμι περιοχές από τους σεισμολόγους.

Το παράδειγμα της Ελίκης αντιπροσωπεύει πιθανόν ένα από τα μεγαλύτερα σε ένταση καταστροφικά φαινόμενα αυτού του είδους.

Τσουνάμι στον Κορινθιακό και συγκεκριμένα στην περιοχή της Ελίκης και του Αιγίου μετά από εκείνο του 373π.Χ. έχουν καταγραφεί το 1817 και 1861 μ.Χ. για την Ελίκη και  το 1748, 1887 και 1963 για το Αίγιο.

Τα αρχαία  κειμένα ανέκαθεν αποτελούσαν χρήσιμες πηγές για την ιστορική τεκμηριωμένη έρευνα.

Τον  χειμώνα του 373 π.Χ.  όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο ιστορικός Διόδωρος «σεισμοί μεγάλοι και κατακλυσμοί γης και πόλεων συνέβησαν στην Πελοπόννησο και ειδικά «αυτή η συμφορά συνέβη σε δύο πόλεις της Αχαΐας, την Ελίκη και τη Βούρα, από τις οποίες η Ελίκη είχε το μέγιστο αξίωμα ανάμεσα στις Αχαϊκές πόλεις πριν το σεισμό».

Ο ίδιος ο συγγραφέας  ονομάζει την καταστροφή «αύτανδρο αφανισμό», και περιγράφει το γεγονός ως εξής:

Ο σεισμός συνέβη τη νύχτα. Εξαιτίας του μεγέθους του, τα σπίτια έπεσαν σε ερείπια και οι άνθρωποι μέσα στο σκοτάδι και από το αιφνίδιο του γεγονότος δεν μπορούσαν να βρουν τρόπο διαφυγής.

Έτσι, οι περισσότεροι παγιδευμένοι κάτω από τα ερείπια των σπιτιών, χάθηκαν. Με τον ερχομό της ημέρας, κάποιοι βγήκαν από τα ερείπια και μόλις νόμισαν πως σώθηκαν από τον κίνδυνο, ακόμη μεγαλύτερη συμφορά τους έπληξε: γιατί η θάλασσα σηκώθηκε σε πολύ μεγάλο ύψος και το πελώριο κύμα κατέκλυσε τους πάντες και τους αφάνισε.

Το σεισμό και το μεγάλο τσουνάμι που τον συνόδευσε, αναφέρει και ο γεωγράφος Στράβων.

»Ως αιτία αφανισμού της Ελίκης το πέλαγος σηκώθηκε σε μεγάλο ύψος από το σεισμό και κατέκλυσε την πόλη μαζί με το ιερό του Ελικωνείου Ποσειδώνος.»

Ο φιλόσοφος Ηρακλείδης  σημειώνει για το μέγεθος της τραγωδίας : αν και η πόλη απείχε από τη θάλασσα 2 χιλιόμετρα, τα νερά κατακάλυψαν όλη αυτή την απόσταση μαζί και την ίδια την πόλη, ώστε δύο χιλιάδες Αχαιοί που εστάλησαν στον τόπο της καταστροφής δεν μπόρεσαν να περισυλλέξουν τους νεκρούς.

Ο Παυσανίας περιγράφει τα στάδια της καταστροφής με αξιοθαύμαστη λεπτομέρεια: ο σεισμός που έπληξε την περιοχή έκανε άφαντη για τις μεταγενέστερες γενιές την πόλη, τα κτίριά της και το ίδιο το έδαφος στο οποίο βρισκόταν.

Ο τύπος του σεισμού της Ελίκης λένε ότι είναι αυτού που ισοπεδώνει τα πάντα, αλλά ότι συνοδεύτηκε και από μια άλλη συμφορά την εποχή του χειμώνα.

Σε μεγάλο βάθος της χώρας εισόρμησε η θάλασσα και περικύκλωσε την Ελίκη από παντού.

Τόσο μεγάλη ήταν η πλημμύρα στο ιερό του Ποσειδώνος ώστε οι κορυφές των δένδρων μόνον έμειναν ορατές. Γιατί με τον ξαφνικό σεισμό που προκάλεσε ο Θεός, μαζί του ήρθε και η έφοδος της θάλασσας και το κύμα αφάνισε αύτανδρη την Ελίκη.

Για χάσμα της θάλασσας και κυμάτων επιδρομή στην Ελίκη και τη Βούρα κάνει λόγο ο φιλόσοφος Αριστοτέλης, επίσης σύγχρονος της καταστροφής.

Πηγές απο την  WIKIPEDIA:

  1. ^ Thucydides: “A History of the Peloponnesian War”, 3.89.1-5
  2. ^ Smid, T. C.: «‘Tsunamis’ in Greek Literature», Greece & Rome, 2nd Ser., Vol. 17, No. 1 (Apr., 1970), pp. 100-104 (102f.)
  3. ^ Herodotus: http://www.perseus.tufts.edu/cgi-bin/ptext?lookup=Hdt.+8.129.1 «The Histories», 8.129
  4. ^ Antonopoulos, John: «The Tsunami of 426 BC in the Maliakos Gulf, Eastern Greece», Natural Hazards, Vol. 5 (1992), pp.83-93
  5. ^ Smid, T. C.: «‘Tsunamis’ in Greek Literature», Greece & Rome, 2nd Ser., Vol. 17, No. 1 (Apr., 1970), pp. 100-104 (103f.)
  6. ^ Paul Kronfield. «The Lost Cities of Ancient Helike: Principal Ancient Sources». Helike.org. http://www.helike.org/sources2.shtml. Retrieved 2011-03-11.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: