Παιδιά σαν να μήν υπάρχουν!Παιδιά ενος κατώτερου θεού! Ιnvisible children!


Δείτε αυτό το συγκλονιστικό ντοκυμανταίρ, βιντεοσκοπημένο απο τρείς νεαρούς αμερικανούς στην Βόρεια Ουγκάντα το 2003-04.

http://www.invisiblechildren.com

Συγκλονιστικό χωρίς την ευκολία με την οποία χρησιμοποιήται η λέξη κάθε φορά που περιγράφονται στα μήντια ειδήσεις, που δεν είναι  συγκλονιστικές.

Vodpod videos no longer available.

Δείτε τις εικόνες, τα κλάμματα και τις φωνές,δείτε το κολαστήριο των μικρών αφρικανών,τις απαγωγές τους απο ένοπλες ομάδες  και την γενιτσαροποίησή τους σε φονικούς αντάρτες .Δέιτε πώς εγκαταλέιπουν τα βράδυα τα σπίτια τους και τους γονείς τους και πηγαίνουν σε άθλια νοσοκομεία να κοιμηθούν απο τον φόβο τους  όλα μαζί για να μην τα βρούν οι αντάρτες.

Αυτό ίσως και να εξηγήσει στο μυαλό σας τα σαρωτικά κύμματα λαθρομεταναστών που επισκέπτονται την χώρα μας και τις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης.

Γιατί Πακιστάν,Αφγανιστάν,Ουγκάντα,Νιγηρία,Ιράκ,χώρες που μαστίζονται απο πολύχρονους πολέμους,απο πέινα,αρρώστιες και απο δίψα, είναι απολύτως λογικό να διώχνουν τα παιδιά τους και να τα στέλνουν εδώ.

Φορτώνω άσχημα και εγώ καμμιά φορά σάν τους κατοίκους της συνοικίας του Αγίου Παντελεήμονα.

Τους βλέπω να έχουν κάνει κατάληψη στα πεζοδρόμια και τους δρόμους και ενοχλούμαι που πλέον δεν μπορώ να κάνω την αγαπημένη μου βόλτα στην Αθήνα.

Η αλήθεια είναι πώς θέλω την ασφάλεια μου και δεν πολυγουστάρω τους μουτζαχεντίν στην Αθήνα.

Υπάρχει μια διαφορά κουλτούρας με όλους αυτούς και ιδιαίτερα με τους μουσουλμάνους στο θρήσκευμα. Οποιος έχει ταξιδέψει σε αραββικές χώρες αυτό σίγουρα το έχει διαπιστώσει.

Με ενοχλεί το πεινασμένο βλέμμα που αντικρύζουν τις Αθηναίες και το επιθετικό ύφος που κόβουν τους Αθηναίους.

Με ενοχλεί που μου την πέφτουν πέντε πέντε τόσο επίμονα στα φανάρια!

Με ενοχλεί που οι Ρουμάνοι επαίτες αναγκάζουν τα παιδιά τους και ζητιανεύουν  μέσα στο μετρό και στα λεωφορεία.

Με ενοχλεί που στα πιο τουριστικά σημεια της πόλης μου, απλώνουν την παράνομη πραμάτεια τους χάμω.

Βλαστημάω όταν τους βλέπω να χτυπούν σαν χταπόδι αυτές τις γελοίες χλαπάτσες, έξω απο το’’ Μεγάλη Βρεταννία’’.

Ενοχλούμαι που δεν σέβονται και δεν προσφέρουνε τις θέσεις τους στους ηλικιωμένους ,μέσα στα μέσα μαζικής συγκοινωνίας.

Ενοχλούμαι που δεν μπορώ να καθήσω λεπτό ήσυχος να πιώ καφέ σε καφετέρια και δεν μπορώ να κολυμπήσω όπως παλαιότερα αμέριμνος, σε κάποια ελέυθερη παραλία.

Φοβάμαι να κατέβω νύχτα στο κέντρο και να πάω να πιώ ένα ποτάκι στο »Soul» στην Ευριπίδου.

Ανάμικτα συναισθήματα γιατί παράλληλα  νιώθω και μια περίεργη ικανοποίηση που στο σχολείο το παιδί μου έχει φιλαράκια ένα κινεζάκι και ένα μαυράκι απο οικογένειες μεταναστών.

Συχνά ακούω μαύρους και μαύρες νεαρές  που είναι μετανάστες δεύτερης γενιάς να μιλάνε μέσα στο μετρό απτάιστως τα ελληνικά και πλημμυρίζω απο χαρά.

Τους  βλέπω να μετέχουνε της ελληνικής παιδείας,να παρελαύνουν με την ελληνική σημαία,τα »trendy» αλβανάκια να μην διακρίνονται και να μην ξεχωρίζουν πιά απο τα μοντέρνα ελληνάκια,μικτές παρέες λευκών μάυρων και κίτρινων πιτσρικάδων να πλημμυρίζουν τους δρόμους και να κάνουν skate στην πλατεία  Σύνταγματος κάθε απόγευμα.

Σχολεία γεμάτα απο χρώματα, σχολειά πολυφυλετικά,παιδιά που διασκεδάζουν όλες τις γιορτές και τα χριστούγεννα και το πάσχα και το ραμαζάνι και δεν ξέρω και γώ ποιές άλλες,εικόνες που μόνο σε μεγάλες μητροπόλεις συναντά κανείς όπως στην Νέα Υόρκη, τώρα και στην Αθήνα.

Υστερα ακούω για το πρόβλημα,για τις φασαρίες στο κέντρο,για τις γκετοποιημένες πλέον περιοχές,για το κλονισμένο άισθημα ασφαλείας του πολίτη, για τις ανύπαρκτες λύσεις  της πολιτείας στο πρόβλημά τους, για τους χρυσαυγίτες και τους αναρχικούς, για όλα ανεξαιρέτως τα πολιτικά κόμματα που εκμεταλεύονται ένα τόσο ευάισθητο θέμα για λόγους ψηφοθηρικούς.

Κι ύστερα βλέπω τα ντοκυμανταίρ του Αυγεροπουλου αλλά και άλλα απο ξένους ντοκυμανταιρίστες  όπως αυτό εδώ των τριών Αμερικανών και καταλαβαίνω γιατί θα έκανα το πάν άν ήμουν και εγώ στην θέση των παιδιών αυτών,άν ήταν και το δικό μου παιδί στην θέση των παιδιών αυτών με σκοτωμένους γονείς και με σφαγμένα τα αδέρφια τους.

Αν θα βρισκα μερικές χιλιάδες δολλάρια για να περάσω απέναντι στην γή της επαγγελίας,άν μου έβαζαν μερικές χιλιάδες δολλάρια για να περάσω απέναντι κρυμμένος για ώρες κάτω απο ένα φορτηγό,σκαρφαλωμένος πάνω στην άγκυρα ενος πλοίου,περπατώντας ξυπόλυτος και διασχίζοντας δύο και τρέις και τέσσερεις χώρες,ταξιδέυοντας με βάρκα ακυβέρνητη εγκαταλελειμένη απο καπεταναίους του trafficking που προσπαθούν να αποφύγουνε τα μπλόκα των λιμενικών.

Και άν τα κατάφερνα και πάλι θα χα να αντιμετωπίσω έναν γολγοθά,πάλι θα’χα να αντιμετωπίσω ένα σορό δοκιμασίες κοιμώμενος στόν δρόμο χωρίς δουλειά,με χρώμα που οι άλλοι το αντιμετωπίζουν σαν σκουριά,κάνοντας τις ακαθαρσίες μου μέσα στο πάρκο του Αγίου Παντελεήμονα.

Και άν θα βρισκα σπίτι, έυκολα θα δίνα 50 ευρώ στην κάθε κωλόγρια και στον κάθε βρωμόπουστα έλληνα για να με βάλει να κοιμηθώ μαζί με άλλους 20 στρωματσάδα σε μια γκαρσονιέρα 30 τετραγωνικών, για να εισπράξει  για την τρώγλη του ένα χιλιάρικο αφορολόγητο.

Και άν δεν έβρισκα δουλειά ίσως να αναγκαζόμουνα και να κλεβα νά φάω, να χορτάσω την πείνα μου,ίσως αναγκαζόμουνα να σφαζα,να κλεβα μια χατζάρα απο την σπασμένη βιτρίνα του οπλοπωλείου της Ομόνοιας και να κοβα και γώ κανένα χέρι η κανα πόδι απο έναν άλλον απελπισμένο μέσα στα στενά της αγοράς.

Να’κανα θελήματα για κάποιον πρεζέμπορο για να μπορέσω να ζήσω λιγο το όνειρο,μέχρι να φύγω απο την αυτήν την χώρα για κάποια πιο φιλόξενη.

Στην πατρίδα μου άλλωστε αυτό μου το ’χαν μάθει να το κάνω απο μικρός.

Σκότωνα και έβλεπα να σκοτώνουν απο τόσο δα μικρός και έχω συνηθίσει στο αίμα.

Στα τελευτάια λεπτά  αυτού του φοβερού ντοκυμαντάιρ ένα παιδάκι κλαίει με λυγμούς, σχεδόν σπαράζει!

’’Δέν έχω τίποτα λέει μπροστά στην κάμερα και προτιμώ να πεθάνω παρά να μείνω άλλο στην γή!’’ ’’Μόνο με αυτά τα δανεικά ρούχα που μου δώσανε είμαι.’’

Αν είναι πάντως να πεθάνουν, προτιμώ να έρθουνε εδώ και άς ενοχλούμαι.Τουλάχιστον τα παιδιά.

Είναι σίγουρο πως η δική μου πατρίδα θα αναγκαστεί να κάνει κάτι περισσότερο απο την δική τους για να ζήσουνε.

Δέιτε απο την αρχή ώς το τέλος αυτό το πολύ δυνατό ντοκυμανταίρ των Jason Russell, Bobby Bailey και  Laren Poole όπου περισσότερα απο 30,000 παιδιά έχουν απαχθεί απο τους αντάρτες του  LRA-(Lord’s Resistance Army) απο την δεκαετία του 90 και εξαναγκάζονται να εκπαιδευτούν στά όπλα και να πολεμήσουν.

Τό ντοκυμανταίρ προβλήθηκε τον Μάιο του 2009 απο τις εκπομπές της Οπρα Γουίνφρευ και του Λάρυ Κίνγκ και οι 3 νεαροί ντοκυμαντερίστες προσπαθούν να δώσουν δημοσιότητα στο θέμα του πολέμου της Ουγκάντας και ένα τέλος στην εκμετάλευση των ανηλίκων απο τους αντάρτες.

Vodpod videos no longer available.

more about «Invisible Children«, posted with vodpod

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: