Gideon Levy / Κάποιος πρέπει να σταματήσει την ανεξέλεγκτη τρέλα του Ισραήλ στη Γάζα


normal_mass72028429
Ο Γκίντεον Λίβι γεννήθηκε στο Τελ Αβίβ το 1955.Εκτός της δημοσιογραφικής του ιδιότητος είχε διατελέσει την τριετία 1978-1982 και σύμβουλος του βραβευμένου μέ νόμπελ πολιτικού και πρώην Πρωθυπουργού αλλά και Προέδρου του Ισραήλ, Σιμόν Πέρες.

Ο Λίβι ένας αριστερός προοδευτικός αρθρογράφος, απο το 1982 αρθρογραφεί στην μεγάλη ισραηλινή εφημερίδα Haaretz και με τήν γραφίδα του σχολιάζει συνεχώς γιά την ρημαδιασμένη ζωή τών Παλαιστινίων εξαιτίας της κατοχής και τής καταπίεσης των Ισραηλινών στην Δυτική όχθη και την Λωρίδα τής Γάζας .

Η Γαλλική Λε Μόντ γράφει για τόν Γκίντεον Λίβι πώς η φωνή και οι απόψεις του αποτελούν μόνιμο πονοκέφαλο για όλες μέχρι τώρα τις κυβερνήσεις του Ισραήλ και στήν στάση τους απέναντι στο Παλαιστινιακό.

Η εφημερίδα γιά τήν οποία γράφει η Haaretz ,δέχεται καθημερινά χιλιάδες διαμαρτυρίες και παράπονα απο εβραίους αναγνώστες που απειλούν πώς θα ακυρώσουν τίς συνδρομές τους, εξαιτίας των διαφορετικών απόψεων του Λίβι για το Παλαιστινιακό.

Οί πολέμιοι του υποστηρίζουν πώς επρόκειται για έναν εβραίο με αντισημιτικές τάσεις που γιορτάζει κάθε νίκη της Χαμάς.,οι μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ παρακολουθούν κάθε επίσκεψη του στην Γάζα και στά παλάιστινιακά εδάφη τόσο στενά, ώστε να βρούν την ευκαιρία να τόν κατηγορήσουν γιά εθνική προδοσία.

Πρέπει να είναι και ο μοναδικός εβραίος που μπορεί χώρίς χακί στολή να περνά τόσο εύκολα τά σύνορα για αυτό και οί φανατικοί ισραηλινοί έχουν υποσχεθεί πώς θά τόν ξεκάνουν.

Τό πιό πιθανό πάντως είναι ο Λήβι νά βλέπει ρεαλιστικά χωρίς τίς παρωπίδες που φορούν οι ομοεθνείς του, και να ευαγγελίζεται μία ειρηνική συνύπαρξη μεταξύ τών δύο αυτών ιστορικών εθνών τής Μέσης Ανατολής που κάποτε στο μέλλον θα μπορεί να γίνει πραγματικότητα.

Διαβάστε από κάτω το άρθρο του στήν εφημερίδα Χααρέτζ και θα διαπιστώσετε εύκολα γιατί οι συμπατριώτες του τόν μισούν.


http://www.haaretz.com/hasen/spages/1055969.html

Someone must stop Israel’s rampant madness in Gaza

The streets of Gaza Thursday looked like killing fields in the midst of the «third stage» and worse. Israel is arrogantly ignoring the Security Council’s resolution calling for a cease-fire and is shelling the UN compound in Gaza, as if to show its real feeling toward that institution. Emergency supplies intended for Gaza residents are going up in flames in the burning warehouses. Thick black smoke is rising from the burning flour sacks and the fuel reserves near them, covering the streets.

In the streets, people are running back and forth in panic, holding children and suitcases in their hands, helpless as the shells fall around them. Nobody in the diplomatic corridors is in any hurry to help those unfortunates who have nowhere to run.

The handful of journalists trying to cover the events, despite the outrageous media closure Israel has imposed, are also in danger. The Israel Defense Forces Thursday shelled the media building they were in and now they are all crowded in one office, as fearful and horrified as the rest of the scorched city’s residents.

The BBC’s Arabic correspondent, furious and alarmed, swears hoarsely that nobody fired from the building or around it. Meanwhile, in our television studios, there is rejoicing.

Is this war a «corrective experience,» asks Rafi Reshef, who seems diabolically delighted by the fighting. Infrastructure Minister Benjamin Ben Eliezer tells him that the IDF and Israel Air Force have made great achievements. Nobody of course asks what is so great about these achievements except the killing, destruction and thousands of casualties in Gaza and the rockets that continue falling on Be’er Sheva – undermining every «achievement.»

In the lobby of a luxury hotel, against the background of the horror show from Gaza, Foreign Minister Tzipi Livni explains, with intolerable arrogance, that the fire will stop «whenever Israel decides» on the basis of «daily situation evaluations.»

UN Secretary General Ban Ki-moon, standing beside her, breaks protocol and denounces Israel with uncharacteristic vigor for its attack on the UN compound.

This is how Israel now looks to the outside world – its tanks in the burning streets of Gaza; more and more people being killed for nothing; tens of thousands of new refugees; an appallingly haughty foreign minister, and a growing clamor of condemnation and disgust from all over the globe.

Whether or not we have accomplished anything in the war, now only the thirst for blood and lust for revenge speak out, together with the desperate longing for the «victory shot» on the backs of hundreds and thousands of miserable civilians – a picture that will never be achieved, even with another 100 assassinations of Hamas leaders, like Thursday.

All those who supported this war and all those who objected to it should unite in the cry, Enough.

Advertisements
Ετικέτες:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: