Αθήνα


Ενα έντονο αίσθημα ανασφάλειας,μιά γκετοποίηση τού ιστορικού κέντρου, εκατοντάδες εισαγόμενοι ρουμάνοι επαίτες πού ζητιανεύουν στά πιό εμπορικά σημεία καί δρόμους,
πρεζάκια εξαθλιωμένα δίπλα στό Μουσείο καί στά πάρκα,
μέσα στήν παιδική χαρά, εκεί πού παίζουνε μικρά απονήρευτα παιδιά,
παράνομοι μετανάστες πεινασμένοι, χωρίς νά έχει ληφθεί ούτε ένα μέτρο πρόνοιας γιά τό τί θά φάνε, πού θά μείνουν,
παραεμπόριο καί λαθραία απλωμένα σέ όλους τούς κεντρικούς δρόμους,
ένα λαθραίο αλισβερίσι συνεχώς, σε ρούχα καί παπούτσια αφορολόγητα πού φορτώνονται μέσα σέ κούτες καί βανάκια τά μεσάνυχτα,
καθημερινές ληστείες καί κάθε λογής ανεξέλεγκτες παρανομίες,
κάτουρα κόπρανα σκουπίδια παντού,
καθημερινές επιθέσεις σέ πολίτες,
φωτιές ζημιές,διαλυμένες βιτρίνες, μολότωφ σέ αυτοκίνητα,
ληστείες σέ σούπερμάρκετ καί σέ μικρομάγαζα,
παράνομο παρκάρισμα επάνω στά πεζοδρόμια,
φορτωεκφορτώσεις σέ ώρες πού απαγορεύεται,
επιθέσεις μέ λοστάρια τώρα καί σέ κεντρικά σημεία,ακόμη καί σέ πολιτικούς πού υποτίθεται,φυλάγονται.
Κεντρικά σημεία χωρίς κάν ένα κιόσκι πού νά μπορεί νά πληροφορεί τούς τουρίστες,δίνοντας μιά ουσιαστική πληροφορία.
Οχι δέν είναι εικόνες τριτοκοσμικές, στόν τρίτο κόσμο είναι σίγουρα καλύτερα.
Οχι δέν είναι εικόνα από μιά πόλη τών βαλκανίων,στό Βελιγράδι καί στήν Σόφια τά πράγματα είναι πιό οργανωμένα, καί τό κέντρο αστυνομευέται.΄
Η τροχαία εκεί υπάρχει καί ρυθμίζει σωστά τήν κυκλοφορία,ή αστυνομία υπάρχει γιά νά αστυνομεύει διακριτικά, βλεπει τί γίνεται.
Είναι ή πολύπαθη πρωτεύουσα μέ τό όνομα Αθήνα,κοιτίδα λέει τού πολιτισμού.
Κοιτίδα μπουρδέλων μπορεί, τού πολιτίσμού αποκλείεται.

Oί δραπέτες


Ακούω γιά συγκλονιστικές σκηνές καί ασύλληπτα σχέδια μέ απαγωγές, γιά χολυγουντιανού τύπου καταδιώξεις με αυτοκίνητα, γιά διαφυγές
από υψίστης ασφαλείας φυλακές μέ ελικοπτερο, γιά τά αντιαρμάτικά στά κρησφύγετα,
γιά τόν βαρύ οπλισμό τύπου 17Ν, γιά κοντοχωριανούς πού έχουν κρατήσει τό στόμα τους κλειστό γιά αυτό καί έχουν μπαμπακωθεί βοηθηθεί, μέ μπόλικα ευρώ, γιά μιά περιπετειώδη ζωή δύο φυγάδων αδερφών πού πιάνονται ξεφεύγουν ξαναπιάνονται,καί είκοσι τόσα χρόνια τήν βγάζουν μέσα έξω, στίς φυλακές.

Μία εικόνα είναι όμως η τραγικότερη καί ή πιο συγκλονιστική από όλες, σέ αυτήν τήν ιστορία.
Ενας πατέρας μέ απλωμένα τά λαχεία του στήν κεντρική πλατεία μιάς κωμόπολης νά προσεγγίζεται από τά κανάλια νά μιλήσει, καί νά σφίγει τά δόντια, νά κρατήσει τόν πόνο του.
Νά χαμηλώνει τό κεφάλι,νά μήν φανεί τό δάκρυ του.

Τό δράμα τού λαχειοπώλη καί πατέρα δύο παιδιών πού μιά ολοκληρη ζωή καταδιώκονται γιά τίς παράνομες πράξεις τους, είναι καί ή πιό σημαντική πτυχή αυτής τής ιστορίας.

Αυτή είναι ή εικόνα τής κορύφωσης τού δράματος.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: